Our Song

Chapter 18: Sacrifice

"Gwen! Open the door! Please talk to me!" Malakas na sigaw ni Baekhyun sa labas nang kwarto ko habang kinakalabog ang pinto.

Hindi ako sumagot. Nanatili akong nakatalukbong sa aking kumot habang iniiyak lahat ang mga luhang sanhi nang aking pagkabigo.

"Gwen! I know you're there! Open this damn door or else I'll break this!" Warn nya at para namang natatakot ako? Eh di sirain nya kung gusto nya!

At yun nga, halos masira na talaga ang pinto nang tadyakan nya ito, at bago paman masira ito, at pagbayarin ako nang landlady namin sa kalokohan nya eh sinigawan ko na sya.

"Umalis ka na! Ayaw na kitang makita!"

Tumigil sya sa pagkatok at narinig kong parang sumandal sya sa pintuan.

"Please Baek...leave me alone! I don't want to see you..I'm begging you. Leave me alone! Don't talk to me or even come near me!" Sabi ko habang humahagulgol na.

Napakapait nang mga salitang iyon habang isa isang lumalabas sa bibig ko. Tila isa itong lason na pag hindi ko iniluwa ay unti unting kikitilin ang buhay ko.

"You don't mean that Gwen. I know you love me...I can see it in your eyes by the way you look at me awhile ago.." halos pabulong na nyang sabi at garalgal narin ang boses nya.

Di ko napigilan ang sarili kong lumapit sa pinto at pakinggan sya. Parang gusto kong buksan ang pinto at yakapin sya, yakapin sya nang napakahigpit at sabihin na mahal na mahal ko sya, kahit na kabaliktaran iyon sa mga sinabi ko sa kanya.

Ngunit hindi pwede, hinding hindi maaari. Mas lalong lalala ang sitwasyon. Mas lalo ko lang sasaktan ang sarili ko at mas lalo ko lang syang sasaktan.

"Please listen to your heart Gwen. Don't let the hurt of your past ruin what you have right now, the happiness you truly deserve. Don't give away the love that is meant for you. No one force me to love you Gwen. It's just that, you make me feel that you are my miss right and I don't think that'll change even Sulli came to the scene. I love you Gwen, I mean it." Paliwanag nya at ako naman ay tuloy lang sa pagiyak habang nakikinig sa kanya at nakasandal din sa pintuan.

Di ako sumagot. Ang mga hikbi ko lang ang naging sagot sa kanyang mga hinaing. Napakasarap and at the same time napakasakit pakinggan iyon lalo na't galing talaga sa kanya.

Gusto kong marinig iyon sa kanya, ang assurance na kahit ano mang unos ang dumating eh mananatili parin syang matibay at hindi magbabago ang kanyang damdamin. Ngunit kahit ganun eh hindi parin pwede. Hindi sapat upang mapanatag ang aking kalooban. Natatakot akong masaktan si Sulli, at ayaw kong masira ang buhay nya dahil sa akin, dahil sa selfish na pagmamahal ko pag pinili kong lumaban.

"Baek...I'm so sorry. I can't love you the way you wanted. I can't..I just really can't." Halos pabulong ko nang sabi at narinig kong humikbi sya. Humikbi? Umiiyak ba sya?

Isang mahabang katahimikan ang pumagitna sa aming dalawa at wala ni isa mang nagsalita. Tanging garalgal na paghinga nya at hikbi ang tanging naririnig ko at ako man din ay gayundin.

Gustuhin ko man na mahalin nya ako ay hindi parin pwede at mayroon paring doubt sa isipan ko na baka naguguluhan lang sya at dala lang iyon nang mapait na nakaraan nya kaya gusto nyang ako ang piliin at saktan si Sulli.

"Sulli..she's the right girl for you. She's the one that can provide that kind of love you wanted." Pagbasag ko sa katahimikan at tila natigil naman sya sa paghikbi at pinakinggan ako.

"Maybe you're just confused." Patuloy ko. Masakit man isipin eh may posibilidad talaga na ganun ang mangyayari, maging panakit butas lang ako.

"She's the one you love after all and maybe you just need some time for you to find it out." Masakit damdamin ang mga salitang iyon at habang isa isang lumalabas sa bibig ko eh parang nadudurog na din ang puso ko.