~•Μην τολμήσεις•~

Η μικρή του

Άνοιξα την πόρτα και αντίκρυσα κάτι που σίγουρα δεν περίμενα να δω...

Ο- Martinus!

Χριστέ μου!....

Ο κύριος δεν φορούσε τίποτα εκτός από την πετσέτα του μπάνιου αφήνοντας τους κοιλιακούς τους ακάλυπτους σε δημόσια θέα.

Εμ κύριος έχουμε και λίγους τρόπους λίγη διαγωγή τέλος πάντων τς τς τς...

Τ- Καλώς την...

Ο- Προειδοποιεί ο κόσμος!

Τ- Εμ, ας χτυπούσες πρώτα! (είπε μ ένα ειρωνικό χαμόγελο)

Ήταν εντελώς ολοφάνερο ότι και να είχα χτυπήσει δεν θα με ειδοποιούσε.

Γιατί όμως;

Ο- Τι ακριβώς κάνεις εδώ εσύ;

Τ- Ότι κάνουν συνήθως οι άνθρωποι στο μπάνιο...

Ο- Αχά! Λέω κι εγώ....

Τ- Γιατί τι νόμιζες;

Ο- Εχμ άστο....

Γύρισα να φύγω αλλά με άρπαξε από το μπράτσο.

Τ- Που νομίζεις ότι πας;

Ο- Martinus...τ...τι κ...κανείς;

Δεν αποκρίθηκε. Έκλεισε την πόρτα χωρίς να αφήσει το χέρι μου...

Ο- Martinus άσε με!

Τ- Σουτ!

Ξέρω τι θέλει να κάνει... Ξέρω πολύ καλά... Και δεν μπορώ να τον αφήσω...

Ο- Μη μ αγγίζεις! Άφησε με!

Τ- Σκασμός ! Είσαι δικιά μου το κατάλαβες Ολγακι;

Έβαλα τα κλάματα. Με κόλλησε στην γωνία του μπάνιου και άρχισε να με φιλάει λαίμαργα στο λαιμό.

Τον κλότσησα και ταυτόχρονα ένιωσα έναν δυνατό πόνο στην κοιλιά....

Ο- Martinus είμαι αδιάθετη...

Απομακρύνθηκε από το λαιμό μου χωρίς όμως να με αφήσει.

Ωραίο κόλπο! Από εδώ και στο εξής αυτό θα του λέω!

Τ- Είσαι σίγουρη;

Ο- Κοίτα το κολάν μου.

Το κοίταξε και κατάλαβε. Με άφησε.

Τ- Μη φοβάσαι μικρή... Δεν τελειώσαμε...

Βγήκε έξω κι έκλεισε την πόρτα.

Άρχισα να χάνω την επαφή με το περιβάλλον για τουλάχιστον πέντε λεπτά. Αισθάνθηκα ζαλάδα και αδυναμία. Μπήκα στο μπάνιο να πλυθώ και το αναζωγονητικό ντουζ γρήγορα με επανέφερε στην πραγματικότητα.