Exactly Where They'd Fall (COMPLETED)

Chapter 4

NAGLALAKAD lang kami kung saan, hindi naman ako matatakot kasi kabisado ko naman yung lugar.

"Ikaw? Anong name mo?" Gaya nga ng napagkasunduan, ayun friends na kami. Napagpasyahan ko lang siyang i-keep.

"Regine, Regina, Reg." Tumawa siya ng mahina.

"Bat ka natatawa?"

"Tatlo name mo?"

Ay potek. "Hala sorry haha, either of the three."

"Lutang ka ata." Obvious pala?

"What do you expect? Kakagaling ko lang sa pagdadrama." I reasoned out.

"Laro nalang tayo."

"Ha? Ano namang lalaruin natin?"

"Two truths and a lie?" He looked at me.

"Ang korni naman nun."

"That way, makikilala natin yung isa't isa." Napaisip ako. Friends na rin naman kami...

"O ano game?" He said, eyes filled with amusement.

"Fine. Ikaw nag-aya, ikaw mauna." Pagmamaktol ko.

"Pfft. Okay." Nag-isip siya sandali bago nagsalita. "O eto. First, matagal na ako dito sa Baguio. Second, I own a buisness. Third, may girlfriend ako."

My brain is working out what the lie is. Sure naman akong may girlfriend siya, he has the looks so I'm sure he has one. Yung sa buisness...di ako sure. Yung first naman, kung matagal na siya dito sa Baguio, bat parang first time ko lang siya nakita dito? Ay ewan, bahala na. Wala naman mawawala e.

"First." I replied.

"Wrong." What? Matagal na siya dito?

"Hala weh? Matagal ka na dito?" My curiosity enveloped me.

"Dito ako lumaki." Oh.

"Yung second!!!" Sure na ako yun talaga yung lie!

"Strike two." Oof.

"E ano yung business mo dito?"

"Ako yung may-ari ng resort dyan malapit sa inyo." Wait what?

"Yung Oracle?"

"Oo, yun." How come I don't see him there?

"Bakit hindi kita nakikita dito?"

"I usually fly to Manila for some appointments inclining the resort. Pero ngayon I need a break from everything, dito ako pumupunta. Often as I can." Pag-eexplain niya sakin.

Wondering, I said. "Ah, kaya pala. Kaibigan ko yung cook niyo dyan, wala naman siyang sinasabi tungkol sayo/sa may-ari ng resort na yun."

"Wala ding nababanggit si Aling Mena tungkol sayo. Same same." Mahina kaming tumawa.

"So, wala kang girlfriend?" Nahihiya ako sabihin, bakeeeet.

"Wala. Zero." He emphasized. Wow?

"May looks ka naman, bakit wala? Wala ka bang nagugustuhan?"

"Hindi ko gusto yung mga pinapakilala ni Mommy sakin. Corporate world always does that. And, I don't have the heart." He sighed. Hindi ako nakakarelate, I never exposed myself to the corporate world. Si Kuya Martin at si Ate Sharon, siguro alam yung mga yun. Hanggang dito lang talaga ako. Ayos nga yun e, walang ka proble-problema.

"Ahhhh."

"Ikaw na."

Nakakaloka wala akong maisip! Ano ba pwede...

"Ay eto. Lumaki ako ng walang nanay. Wala akong ex. May kapatid akong babae." I replied.

"Ang hirap naman." Komento niya.

"Madali lang yan pramis." I reassured him.

"Wala kang ex?" Hala?

Napatigil ako sa paglalakad. "Ang dayaaaaa! Pina-background check mo ako no? Bat alam mo ha!"

"Talaga? Tama ako?" Ang OA self ha, malay mo nahulaan niya lang talaga, haller. Tumango nalang ako bilang sagot.

"Partly, siya yung dahilan bat ako umiiyak kanina." Kaibigan naman siya diba, maaasahan ko siya, mapagkakatiwalaan ko siya. Siguro maganda na rin to, I badly need a friend para malabas rin tong mga hinanakit ko.

He stayed silent. So nagpatuloy ako sa pagkkuwento ko. "He was my first boyfriend, my first love. We were so in love back then. Pero itinadhana siyang ikasal sa iba. Worse, hindi ko alam pero alam ng lalaking yun at hindi niya sinabi sakin sa kadahilanang ayaw niya akong masaktan. Ginawa niya akong tanga." I faked a laugh. We just continued walking.

"Well, that was two years ago. I stood myself up with the help of Ate, without knowing na they own a distillery at ka-sosyo ni Ate yung pamilya nila. Alam mo na. He knew na ako yung COO sa company, he has the conscience to atleast not show up his face here. Pag may kailangan, mali, orders, palaging yung mga trabahador lang yung pinapapunta niya sa opisina. Tapos ngayon..." I can feel my tears running down my cheeks.

"He went for you and made you cry because the pain woke in you, naalala mo yung sakit na naramdaman mo dati." He whispered, but I heard what he was saying. Con artist ba siya? Why does he know almost everything? Why does he know how I feel, what I have done in the past? Naiiba siya. Ewan.

He hugged me.

"Umiyak ka lang hangga't gusto mo. I will be your crying shoulder." I... froze. Umiyak lang ako ng umiyak. At least, gumaan yung pakiramdam ko. Para bang nawalan ako ng tinik sa puso ko kasi nailabas ko to.

Matapos ang ilang minuto, kumalas na ako sa pagkakayakap sa kanya. "Thank you, Ogie."

"Ogie?"

"Ang cute e."

"Yun yung tawag ni Aling Mena sakin."

"Talaga?"

"Edi yun nalang din tawag ko sayo."

"Ngek. Hahahaha." He made a face. Ang sarap pakinggan yung tawa niya.

I checked the time. 11AM. "Ogs, I have to go."

"Okay. Alis na tayo. Hatid na kita. Malayo na tayo sa hotel niyo kakalakad natin hahaha." We made a u-turn and naglakad na.

"Sumakay nalang kaya tayo ng traysikel?" I suggested. Super layo na talaga namin.

"No, I'm fine. Ikaw ba?"

"O sige."

We remained silent while we are on our way on the hotel. Siguro nilalanghap lang namin yung sariwang hangin na nakapaligid samin. We both need that. Thankful din kasi andyan siya, at least gumaan pakiramdam ko. After 20 minutes of walking, we finally got back sa Sonrisa.

"Don't forget me, okay?" He said, looking deeply in my eyes.

"Bakit naman kita kakalimutan? You were there when I needed someone. I'm grateful to you."

"Babalik na ako sa Maynila." Awww. I wish he could stay longer.

"Ah. Sige, ingat ka sa biyahe." I smiled. Deel inside frowning.

"Take care of yourself, Regine." Then he kissed my forehead. What...

"Wag ka na malungkot. Babalik din naman ako. Sige na, aalis na ako." He gave me an assuring smile bago siya humayo.

Am I falling for him?