Kalabalıkta yalnız olmak hangi dille tasvir edilebilir bu hayatta? Hangi dokunuşla aktarılabilir yaşadığımız acı? Ne badireler atlatmış bu bedenler, kim tarafından keşfedilecek artık? Neden böyle bir zamandayız biz? Üzüldüğünde koşulsuz kapısını çalacağın bir insan sureti , kalbin hasretle dolunca dolduracağın posta kutuları, hatırı kalsın diye seni yıllardan alıp yıllara götüren güzelim kahveler yok! Cemal Süreya'lar, Nazım'lar senden hep uzakta... Naif ve şair ruhlular hayatının kenarından geçmiyor bile. Her bir yanda yaptığını sorgulayan fikir yoksunları ve kalbini kırıp kırmadığını umursamadan hayatına zorla yorumlar sokan duygu abazaları... Bu insanımsı asit yağmurları hayatımızı eritip duruyor, kalkanımızı bulacak bir el lazım...
