Bilirsin ben öyle tahamül edebilen insanlardan olamadım hiç. Ne zaman kalbim kırılsa kırgınlığımın yerini öfke aldı. Ne de olsa insan hassas yerlerini maske ile saklamalı değil mi? Yoksa bunu insanın kendisine karşı kullanabilirler. Biliyorum. Çok anlayışlı, iyi, güzelliklerle dolu bir insan değilim. Ama sabah sana sabah kahvaltısında yumurta pişirebilirim eğer sende istersen ; seni çok özledim en geç birkaç sabah sonra beraber uyanalım. Kusurlarım çok ama eğer onları seversen seni hiç üzmem. Zaten üzmek konusunda iyi değilimdir. Bu yüzden hep elime yüzüme bulaşır . Oturur bir de üzdüğüm için üzülürüm. Sonuç her zaman aynıdır bende kendime de kızsam sana da kızsam.. hep üzülen ben olurum. Eğer beni böyle tanırsan belki mutlu oluruz. Bilmiyorum yanlızca sana tahamülüm var. Sana öfkem az. Sen çok uzakta olsanda beni böyle tanımanı isterdim...
