Bad guy (voltooid)

9// Wacht maar af

Pov Hailey Flores

Ik draai weer rond in mijn bed. Voor de zoveelste keer deze nacht. Lynn had gelijk. Ik moet hier wat aan gaan doen. Ik zucht en sla mijn benen weer over de rand van het bed. Ik huiver als mijn voeten de koude vloer aanraken. Een rilling loopt over mijn rug. Ik stap gauw in mijn schoenen, trek een vest aan en slof dan naar buiten.

Ik ga weer op het muurtje zitten, alleen dit keer voel ik me anders. De leegte van binnen wordt als maar groter. Ik schrik als iemand een pakje sigaretten voor mijn neus houd. 'Wil je er een?' vraagt een diepe stem. Ik pak er eentje uit en steek hem op. Ik blaas de rook uit en staar naar mijn voeten. 'Het spijt me van vanmiddag.' zegt hij dan. Ik kijk hem verbaasd aan. 'Wie ben je en wat heb je met Colt gedaan?' zeg ik. Colt heeft nog nooit zijn excuses aangeboden, zelfs niet toen we beste vrienden waren.

Hij gaat naast me zitten. 'Ik meen het Le... Hailey.' zegt hij. 'Serieus wie ben je? De Colt die ik ken zou nooit zijn excuses aanbieden.' zeg ik. 'Ik ben geen monster Hailey.' 'Nee klopt, maar het scheelt niet veel.' Ik lach even en hij geeft me een speelse duw. 'Dus we gaan een tijdje samen wonen.' zegt hij. 'Ja helaas.' zeg ik zuchtend. Twee weken lang op elkaars lip. Dat wordt wat. Vroeger was het leuk en waren we bijna altijd bij elkaar, maar toen hij de foute kant op ging moest ik afstand nemen. Ik wilde niet meegezogen worden in die hele wereld, niet later daarna verbrak hij de vriendschap.

'Ik mis je moeder weet je dat?' zegt hij. Ik zucht en kijk omhoog. Mijn moeder, was de meest mooie vrouw op de wereld. Na de scheiding met mijn vader, haar ziekte, had ze nog zo'n mooie kijk op de wereld ook al was die niet altijd even mooi. Ze zag nooit het slechte van iets in maar altijd het positieve in tegenstelling tot ik. Ik kon het daarom ook niet altijd even goed met haar vinden maar we kwamen er altijd uit. Ze had altijd een lach op haar gezicht. Dat maakte haar bijzonder. Het is oneerlijk dat zo'n mooi persoon, met zo'n stralend hart op zo'n verschrikkelijke manier deze wereld moet verlaten. Het leven is oneerlijk, dat wist ik, maar dit gaat te ver.

'Hailey?' Met een klap word ik weer terug gezogen naar het hier en nu. 'Je zit soms zo erg in je eigen wereld.' zegt hij. 'Sorry.' mompel ik onverstaanbaar. Ik trap mijn sigaret uit en sta op. 'En wat heb je voor morgen weer in petto? Een brugklasser in een kluisje stoppen? Verfbom in de lerarenkamer?' zeg ik. 'Je zult het vanzelf zien, maar dat van die verfbom is een goeie.' zegt hij lachend. Hij staat op. Hij zet een stap dichterbij. Ik voel zijn adem in mijn nek. 'Je ziet het vanzelf tijdens training.' zegt hij lachend waarna hij weg loopt. 'Wat bedoel je daar mee?' roep ik hem na.

'Wacht maar af cheerleader team captain.' Ik zucht. Ik ben sinds dit jaar team captain van het cheerleader team. Ik loop terug naar binnen. Dozen staan overal en alles is een puinhoop. Ik moest van papa alleen mijn spullen inpakken en die van mama zou hij doen, maar sommige dingen wil ik bewaren en heb ze stiekem al ingepakt. Ik ga op een krukje zitten en pak een fotoboek die ik op een doos had gelegd. Ik sla hem open en bladder door de bladzijdes heen. Met mijn handen ga ik over de foto's heen. Een traan spat kapot op het folie.

'Ik mis je mam.' zeg ik zacht. Ik sla het boek dicht en loop dan naar boven. De stilte maakt me gek. Ik stap in bed en trek de dekens over me heen. Mijn lichaam is op, ik ben op. Ik neem voor de zekerheid nog wat slaappillen in. Mijn hoofd raakt het kussen en mijn oogleden beginnen zwaar te worden. De maan schijnt via mijn raam naar binnen en de sterren staan hoog aan de hemel. Ze is altijd bij me.

Langzaam maar zeker val ik in slaap.