First Love

Kabanata 26

Burial

Hanggang ngayon ay hindi pa rin matigil tigil sa kakaiyak si Eresia. Hindi na namin alam kung paano na namin siya mapapaamo. She is crying because of pain. So much pain. Alam naming masakit sa kaniya ang nangyari. Exequiel died days ago and we are now in his last will. Kasalukuyang nagmimesa ang paring nasa harapan namin at heto ako ngayon todo dalo kay Eresia. One's beside me.

"Today, I am seeing the man of my dream inside the coffin and it makes me sad so bad that I would like to die because of so much pain I had inside. Guilt and pain eating my system, he died in my arms saying that he loves me and he enjoy every second we had. But did you know what's make me more sad?.." Huminga siya ng malalim at humikbi. "He said we are not meant for each other, I think that's true.." Lumakbay ang tingin nito sa kabaong nasa gilid niya.

"In my whole life, I never been tied in a man. I used to change my flavor every week. I always play with them and just explore, but when Exequiel come, my life changes. He take care of me and he show me the love I've been finding for, but then.." Her voice broke and everyone went silent.

"He died, he died in the day of our wedding..." Umiyak ito ng umiyak sa harap namin. Dinaluhan siya nang kaniyang Ina. It pains me to see her crying. We witness her grief. Ngayon lang namin nakitang ganito ka hina ang pinaka-hyper na kaibigan namin. Kung nasaan man si Exequiel ngayon, sana masaya na siya.

Masaya sa piling ng panginoon.

Her mother speaks also, at doon namin nalamang may leukaemia pala ito at nasa acute stage na, her mother said he stop receiving treatments when he already knows that there's no chance to live and then he meet my friend, Eresia and they fell inlove in each other. Kahit noong naging kami ni Exequiel ay mabait ito, ni minsan hindi niya ako nagawang saktan. Siya lang ang taong hindi nanakit sa akin husto, kahit pa man hindi nagtagal ang relasyon namin.

Natapos ang seremonya at nasa huling hantungan na si Exequiel. Habang pababa ng pababa ang kabaong nito ay napuno ng iyakan ang buong paligid. Marami ang dumalo at para sa akin ay ang kaibigan namin ang may pinakamalakas na iyak sa lahat. She cannot let Exequiel go. Hindi pa siya handang bitawan ito, hindi niya pa kayang hindi makita si Exequiel araw-araw. I cannot imagine seeing Eresia looks so sad when we go out, when we see each other or we do something outside.

Pakiramdam ko, nasasaktan rin ako para sa kaniya. Of course, Mandy felt that too. Wala nang masasandalan si Eresia, her Mother had another man and they live their life at peace. Habang ang tatay nito ay siyang nag-aalaga nalang sa kaniya, divorce ang mga magulang nito. 

"Eresia, umuwi muna tayo at magpahinga puyat na puyat kana, o. Nakakasama 'yan sa'yo" I said. Umalis na ang mga bisita at tanging siya nalang ang naiwan sa puntod ni Exequiel.

"Dito lang ako" Malamig na sagot nito. I sigh. Hindi ko naman siya kayang ewan na mag-isa dito. "Eresia.." Tawag ko ulit. Umiling siya at nakita ko ang pasimpleng pag pahid nito sa kaniyang pisnge.

"I said dito lang ako, Ralia. Please, hayaan niyo muna ako, uuwi naman ako mamaya. Pangako"

Wala na akong nagawa kundi ang tumalikod at habulin si One. Habang pabalik sana ay nakita ko ang pinsan kung babaero. Nakasandal lang sa kaniyang kotse at naka-shades.

"Hindi ka uuwi, Moncke?" Seryoso ang mukha nito kahit naka-shades.

"Hindi. Dito lang muna ako, tahimik e." Gusto ko siyang batukan, alangan naman magpaparty ang mga patay dito, e sementeryo nga.

"Tss. Bahala ka sa buhay mo, sumunod ka ha? Sabi ni Tita Monec, uuwi daw siya galing Japan next week at dadalhin ka niya pabalik"

He glare at me and then he sigh.

"Hindi nga kasi ako sasama, mabuti nalang kung sa Korea. Ayoko sa mga hapon" Aniya.

"Kahit ayaw mo sa mga hapon, nandiyan pa din si Yurki at ikaw singkit ka pa rin!" Katyaw ko. Nakakatawang isipin na dapat umiyak kami ngayon at magluksa pero nagawa pa naming mag-asaran. This is why I have these weird idiots! Pati ako nadadala na.

"Umalis kana nga, Ate. Hinihintay kana ni Kuya One"

Napatingin ako sa direksyon tinuro niya, I saw One leaning on his car as well just like Moncke. For the last time, napatingin ako kay Moncke.

"Alagaan mo 'yang kaibigan ko, alam kong may pagtingin ka diyan pero sana huwag mo siyang madaliin. Eresia needs someone to take care of her, at ikaw ang nakikita kong sagot, my dear cousin."

"Ate.."

"Akala mo hindi ko nakikita, Mandy told me everything."

"That woman!" He hissed. I grinned. "Don't worry your secrets is safe with me. Bye!"

Mabilis akong naglakad patungo kay One. He welcome me in his arms. Damn, his scent is addictive. We stay like that for a minute and then we go inside the car. I am now seeing the city light, kasalukuyan kaming nasa gitna ng traffic. Pumunta pa kase kaming supermarket para mag-grocery since nakagawian na namin iyon. One will be sleeping with me later and that makes me smile like an idiot.

"What are you thinking?" He asked.

"Kung anong ulam natin later" I lied. Kahit ang totoo ay excited akong matulog katabi niya. I miss cuddling with him.

"Ano bang gusto mo?"

"Gusto mo beef stake?" Patanong kung sabi sa kaniya. He pout, tila ba nag-iisip ng maisasagot.

"Then, let's cook that one. Nagugutom na rin ako, e" I smiled. Habang nasa byahe kami ay panay ang pagbibiro niya, he often do that kapag magkasama kami. Sinusulit ko ang bawat oras na kasama siya dahil alam kung sa mga susunod na araw ay magiging abala rin kami sa kaniya-kaniyang trabaho.

"Kamusta na pala ang ate mo?" I asked out of the blue. Hindi ko na kasi siya nakikitang palaboy laboy sa pyer noong mga nakaraang araw.

"Umalis na" Simpleng sagot niya. Ramdam ko ang guhit ng aking noo dahil sa pagtataka.

"Saan naman daw pumunta?" Tumigil siya sa kaniyang ginawa. He turn off the stove and he look at me. Nakatayo lang ako sa likod niya pero nang humarap siya ay pakiramdam ko nawalan ako ng hininga. Ganito ba talaga kalala ang tama ko sa kaniya?

"I sent her away, binigyan ko siya ng sapat na pera para mabuhay sa malayo. Ayokong makita kang nagtataka sa mga kilos niya, because baby." His arms are now in my waist.

"She is flirting with me." I scoff. Sinasabi ko na nga ba, e!

"Ang honest mo, ha? Bakit takot kang iwan kita?" I said. Unti-unting sumeryoso ang mukha nito. Magsasalita pa sana ako nang siniil niya ng halik ang mga labi ko. Tila ba galit ito sa sinabi ko at sa halik niya lang binuntong ang mga salitang sinabi ko. I response on his kisses and when our lips parted, his green eyes is looking at me directly. I heard my heart pounding so fast that I know I can't hide it from him.

"Sabihin mo ulit na iiwan mo'ko, bubuntisin talaga kita ng maaga, Ralia"

Dahil sa sinabi niya ay nayanig ang buo kung pagkatao. Damn, this heated feeling again!

A/N: #Cliffhanger. Sinong gusto mag-volunteer para maging jowa ni Syren at Martina? Charot HAHAHAHAHAHA