grafomani

1870

.02.32.

marie, aylar geçti.

senin kendine ait kelimelerin vardı, yalnız senin dudaklarına yakışan. sesin keman telleri gibi birbirine çarpar ve o ıslak sözcükleri söylerdi. beni severdin marie, söylerdin ve annemden duyduğum ilk kelimeymiş gibi dinlerdim seni. dudaklarımda o masum tebessüm ve ilkellikle yoğurulmuş zavallı kulaklarım; karşında yeni doğmuş bir bebek gibi çırılçıplaktım.

dün gece elimdeki sargıyı çıkarttım. hapishane zor mu marie? o tabancaya ellerinle nasıl da dokundun ve kıydın bana, rüyalarımda yalnızca kendi çığlığımı duyuyorum. karını senden daha çok severdim, o zavallı masum kadın her gün senin çiçeklerini suluyordu bir gün gelirsin diye.

bana o çiçeklerden birini kopartıp da gelmiştin marie, tabancaya ellerinle nasıl da dokundun ve kıydın bana?

aylar geçti marie ve rüyalarımda hâlâ kendi çığlıklarımı duyuyorum. dün gece elimdeki sargıyı çıkarttım. hapishane zor mu? sana bu mektubu ikinci ismine sığınarak yazıyorum, henüz kimseye ilk adının paul olduğunu söylemedim.