Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Hasta olacaksın." Ayaklarımı sürte sürte Jaemin'in yanına oturduğumda bana dönmedi. Büyük ihtimalle benim geleceğimi anlamıştı ama yine de hiçbir tepki vermiyordu. Yanına yaklaştığım her saniye içime bir ağırlık çöküyordu ve ben onun karşısında çiçek kusmaktan korkuyordum.
"Niye bu haldesin, Zoe yüzünden mi?" diye sordum merakla. Dizlerimi kendime çekip ona biraz daha yaklaştığımda gözlerini bana çevirdi. Geçen iki günün aksine göz altları biraz şişmişti, daha yorgun gözüküyordu. Onun iyi olmasını istiyordum. Zaten garip bir şekilde onun üzüntüsünü hissedemiyordum ama yine de üzgün olmasını istemezdim. 10 gündür ne yaşadıysam onun sayesinde olmuştu; o mutluyken ben de mutlu oluyordum, o üzgünken ben de mi üzgün oluyordum ama üzüntüsü hissedemiyordum şu aralar.
Aklımda iki tane sebep vardı, ya onu artık sevmiyordum ya da bana karşı bir şeyler beslemeye başlamıştı ki, bunun olma ihtimali çok düşüktü. Ben dahil kimse buna kimse ihtimal vermiyordu. Kendimi kandırmamın bir yararı yoktu.
"Onun yüzündense üzülme, sonuçta ara verdiniz ikiniz de hâlâ birbirinizi seviyorsunuz ve--"
"Hayır." dedi öksürerek. "Artık onu sevdiğimi hissetmiyorum. Beni yoruyordu ve yanına gittiğimde bile mutlu olmuyordum. Sanki sürekli baskı altındaydım. Ben ondan ayrıldıktan sonra bir rahatlama geldi ama bu sefer de içimde çok garip bir duygu var. Çözemiyorum." İşte o an uzun zamandır hissetmediğim ağrı kendini belli etti. Onun karşısında bayılıp düşmekten korkuyordum, zaten bir şeylerden şüpheleniyordu Zoe yüzünden ve eğer karşısında çiçek kusarsam büyük ihtimalle her şeyi anlayacaktı. Açıklama yapabileceğimi de düşünmüyordum, seni seviyorum diyemezdim ona ve büyük ihtimalle bu kişinin kim olduğunu soracaktı.
"Ne güzel." dedim gülümsemeye çalışarak. "Eğer sana zarar veriyorsa böyle bir ilişkiyi bitirmen en iyisiydi ama bu kadar üzgün olmana anlam veremiyorum." Derin bir nefes aldı ve başını geriye attı.
"İçimde bir his var, bilmiyorum. Kötü hissediyorum. Şu sıralar aklımda bir sürü düşünce var ve çoğu da senin hakkında. "
Kaşlarımı çattım duyduğum şeyle. Benim hakkımda ne düşünüyor olabilirdi ki? Evet bazı şeylerden şüpheleniyordu ama onu bu kadar rahatsız edecek ne olabilirdi ki benimle ilgili?
" Ben mi? "diye sordum hafifçe kaşlarımı çatarak. Gülümseyip bana döndü. "Merak etme bunlar kötü düşünceler değil. Onunla tanıştıktan sonra daha iyi oldun sanki. Önceden çok hasta gözüküyordun."
"Onunla rastgele tanıştık ve iyi bir insan."
"Hayır, zaten beni ilgilendirmiyor ama sevgili olduğunuzu düşünmüştüm çok yakındınız."
"Hayır, sevgili değiliz. Sadece onu seviyorum o da beni seviyor ikimiz de normal arkadaşlarız. Sen ve ben gibi." dedim bastıra bastıra ama kalbimdeki ve ciğerlerimdeki acı beni bırakmıyordu. Evet kesinlikle düşüp bayılacaktım ama bunun burada olmasını istemiyordum. Jaemin'den önce ayağa kalktım ve elimi uzattım. "Hadi kalk gidelim. Burada kalma hasta olursun, rüzgar var." diyerek üzerimi silkeledim ve elimi uzattım. Başını kaldırıp uzattığım elime, ardından da bana baktı. Tereddüt etmeden elini uzattığında onu yukarı çektim.
"Laura." derin bir nefes alarak başımı sallayarak onu dinlediğimi belirtirken ellerimi cebime koydum. "Umarım ki sevdiğin biri yoktur çünkü acı çekmeni istemem."
Na Jaemin asla bu şekilde konuşmazdı. Sanki bir yere gidecek gibiydi, veda ediyor gibiydi ama gitmeyeceğini biliyordum.
"Merak etme." dedim omzuna vurarak. Ardından da sırıttım. "Asla ölmeyeceğim, bilirsin aşk bana göre değil."
Aşk bana göre değildi ama her seferinde canımı yakmayı başarıyordu.
🌸🌸🌸
Bu kurgu gittikçe saçmalıyor sanki delirmeme ramak falan
Yorumlarınızla fikir belirtip görmek istediğiniz bir şey varsa söyleyebilirsiniz 🛐🎆💙😉💎💧
