MALIVA: DEVRİM

BÖLÜM 11 "MONA"

"İNANMAK İSTEMEYENİ HİÇBİR MANTIK İNANDIRAMAZ."

"Benden sakladığın ya da bana söylemediğin hiçbir şey yok yani?" Bıkkın bir sinirle Jasper'a dönmüştüm. 

"Hayır yok Jasper. Derdin ne senin? Sürekli beni sorguya çekip duruyorsun. Eğer bildiğimi düşündüğün bir şey varsa sen söyle?" Ben sinirlenince geri çekilmiş ve trenin camına yaslanmıştı. 

"Özür dilerim. Sadece endişeleniyorum." Ona söylemediğim hastane halüsülasyonu ya da gerçeğini hatırlayınca irkilmişti. Başka biri Ella'yı biliyordu ve bana "Ella" demişti. Garip bir tesadüf başka biri için de tesadüf olamazdı değil mi? Jasper'a ifadesizce bakmaya çalışıyordum. Ona gerçekten de söylemediğim şeyler vardı ama bunu onun iyiliği için yapıyordum. 

"Bak Jasper. Var ya da yok ne fark eder, ha? Dışarıda, bularda bir yerde beni her an öldürebilecek bir kaçık var ve biz hiçbir şey yapamıyoruz. Eğer kendisi isterse onu bulabiliriz. Onun haricinde çabalamak saçma. Sen de düşünmeyi kes." 

"Bunu yapamayacağımı biliyorsun." Ona doğru dönüp birkaç adım attım. Sesimi diğerleri duymasın diye alçaltmıştım. 

"Kendine bir bak Jass. Paronayak, manyak bir görünümün var ve işin kötü tarafı göründüğün kadar olduğunu da düşünüyorum. Kendini kaybediyorsun ve beni sakladığım şeyler için suçluyorsun ama senin de bana söylemediğin tonca şey var."

"Seni korumak için-"

"Nedeni umrumda değil." Elimi kaldırmış ve çok klasik bir hareketle onu susturmuştum. Üzgün bir şekilde amaçsızca aşağıya bakıyordu. Ben de aynı amaçsızlıkla dışarıyı, kayan cisimleri ve ağaçları seyrediyordum.  Jasper bir süre sonra kendine gelebilmişti.

"Grace çok çok özür dilerim. Değiştiğimin farkındayım ama söz veriyorum kendimi düzelteceğim. Hem... bu gece dışarıya çıkalım mı? Bir başlangıç olur." Ona istemeden de olsa gülmüştüm. 

"Üçüncü siteye giderek tutuklanmak istemiyorum Jasper." 

"Üçüncü siteye değil Grace. Dışarı yani evden dışarı." Ciddi olup olmadığını anlamak için alaylı da olsa ona eğilmiştim.

"Ciddisin sen? Görmeyeli hayal dünyan bayağı genişlemiş. Nasıl çıkmayı düşünüyorsun." Sanki evden çıkmadan bir şey unutmuş gibi elini yanağını çarptı ve sonra kendinden emin bir şekilde güldü:

"Ben sana söylemeyi unuttum. Artık dışarı çıkma yasağı yok." İşte bu benim yürüyebilmemden de daha garip ve şaşırtıcı bir durumdu. Ağzım açık kalmıştı.

"Ne? Tanrım bir şeyler gerçekten iyiye gitmiyor olmalı." 

"Haklısın. Gitmiyor." Ona açıklaması için sadece bakmıştım. 

"3. siteden 2. siteye geçişler arttı. Bu yasadışı geçişleri bir şekilde kontrol etmeleri gerekiyor. Yasalara göre sitelerin kameralarla izlenmesi yasak.  Bu yüzden dışarı çıkmak serbest. Yani çok insan. Gizli askerler, suç üstü, anladın?" 

"Anladım." 

"Sıkma canını. Biz her şeyin bir yolunu buluruz." Tren durmuştu ve veda vakti gelmişti. 

"Neredesin bugün?" 

"Biliyorsun stajlar başlıyor. Bugün bizi gezdirmek için enstütüye götürüyorlar"