𝐅𝐀𝐈𝐑𝐘𝐓𝐀𝐋𝐄「ʟᴇᴏɴɪs ʙʟᴀᴄᴋ」

14│Quidditch Toplantısı

14│Quidditch Toplantısı

Adelina, Büyük Salon'a girdiğinde içerisinin bomboş olduğunu gördü. Bir tek Gryffindor masasında yedi kişi oturuyordu. 

Pembe saçlı cadı onları görünce olduğu yerde durdu. Bir tek Daniel'ı görmeyi bekliyordu doğrusu, Gryffindor Quidditch Takımı'nın tamamını görmeyi değil.

Leonis'in dalgalı sarı saçları ilk gördüğü şey oldu. Arkası dönük oturduğu için Adelina'nın geldiğini görmemişti.

Daniel elini kaldırıp Adelina'ya doğru salladığında Leonis yaptığı konuşmaya ara verip onun kime el salladığına bakmak için omzunun gerisine döndü ve pembe saçlarını uçuşturarak yanlarına gelen Hufflepuff cüppesi içindeki peri kızını gördü.

Onu gördüğü anda gri gözleri parlamıştı.

"Gel, sevgilim."

Ve gri gözlerindeki parıltı söndü. Daniel'a döndüğünde onun Adelina'ya gülümsemekte olduğunu görüp dişlerini sıktı. Adelina onlara yaklaşırken "Ya ben geldim ama gidebilirim." dedi tatlı sesiyle.

Leonis her bir ayrıntısına karşılık ağlayacaktı. Ondan uzak olmak, uzak olmak zorunda olmak kanına dokunuyordu artık.

"Yok, sorun olmaz." dedi Daniel. "Değil mi Kaptan?" 

Sarışın Black yerinde huzursuzca kıpırdandı. "Taktik konuşuyorduk aslında. Yani-"

Adelina ile göz göze geldiklerinde Leonis göz bebeklerine kadar titrediğini hissetti. Ginny de arkadaşının gözlerindeki duygu değişimini rahatlıkla görebilmişti.

"Bir şey olacak değil ya." dedi Daniel. "Ben Adelina'ya güveniyorum."

Leonis sert bakışlarını Daniel'a çevirdi. "Ben güvenmiyorum demedim." dedi. "Sadece canı sıkılır falan işte." 

Açıkçası Adelina'nın burada, karşısında oturan Daniel'ın yanında oturmasını izlemek istemiyordu. Onları gülüşürken görmeyi, sevgililerin yaptığı tanıdık şeyleri yaparken görmeyi istemiyordu.

Daniel keyifle gülüp Adelina'yı bileğinden tutup nazikçe yanına oturttu. "Bir şey olmaz, hem ben ona Quidditch oynamayı öğreteceğim, değil mi Adel?"

Adelina ağzını açıp yanıt vermek üzereyken "Adelina yüksekten korkar." dedi Leonis buz gibi bir sesle ve tüm bakışlar ona döndü. Daniel'a meydan okurcasına bakıyordu. "Bilmiyor muydun yoksa?"

Ortalığa ölüm sessizliği çökmüştü. Bakışlar Leonis ve Daniel arasında gidip geliyordu. Adelina anında gerildi, Leonis'in gözlerinde gördüğü tanıdık hınçlı bakış işlerin hoş bir yere varmayacağını gösteriyordu.

Daniel gülümsedi sakince. "Yanında ben olacağım, korkmasına gerek yok."

Leonis dişlerini gıcırdatıp zoraki bir şekilde gülümsedikten sonra "İyi öyleyse, sıkılırsa benim derdim değil." dedi ve Ginny'ye dönerek az önceki konuyu konuşmaya devam etti. "Ben diyorum ki, sen sağ tarafta iyi savunma yapıyorsun ben de orta tarafta. Üçgen şeklinde uçarken ben en uçta olurum, siz bir arkamda beni kollarsınız."