Als ik weer mijn ogen open kan doen ben ik op een grote zandplaats in een bos. Ik lig er midden in op de stoel waar ik zonet op in slaap gevallen ben. Ik kijk om me heen maar zie niks wat ik me kan herinneren. Er schiet een pijnscheut door mijn hoofd. Ik wrijf met een pijnlijk gezicht over mijn hoofd. Als ik weer opkijk zie ik een meisje staan. Ze heeft een lange witte jurk aan, zwarte haren en een wit gezicht. Ze kijkt naar beneden. Dan komt langzaam haar hoofd omhoog en kijk ik recht in de ogen van Luli. Zo zag Luli er dus uit voordat ze mythisch werd! Het meisje kijkt me nog even aan en houd haar hoofd schuin. Dan steekt ze haar hand uit en maakt een gebaar met haar hand dat ik daarheen moet gaan. Heel langzaam. Ik kijk om me heen en sta langzaam op. Luli staat er nog steeds en begint langzaam zenuwachtig te worden. Ookal krijg ik de kriebels van het enge kind dat op Luli lijkt. Toch loop ik voorzichtig en op mijn hoede naar haar toe. Als ik drie meter van haar verwijdert ben, draait ze zich om en begint ze te rennen. "Hey wacht!!" roep ik en begin achter haar aan te rennen. De haren van het meisje wapperen in de wind terwijl dat we door de bomen rennen. Dan komen we bij een groot meer. Ik zie aan de andere kant van het meer een oud groot huis staan. Vanaf hier zie je al dat het oud is en ik krijg al meteen de kriebels. Het meisje is ondertussen in het water gesprongen en begint te zwemmen. Ik krijg meteen de schrik van mijn leven. Ik durfde nooit te zwemmen. Oké soms pootjebaden of van de glijbaan maar zwemmen in een vies meer?! Dacht het niet! Ik rende langs de kant van het water. Uiteindelijk kwam ik ook aan bij het huis. Het meisje gilde en spartelde in het water. Ik keek geschrokken om naar haar. Ze werd naar beneden getrokken. Niks dat ik kon doen. Ik stodnals vastgenageld aan de grond. Toen werd ze door iets omhoog gegooid. Een paar seconden vloog ze zo vrij als een vogel in de lucht. Toen zag ik uit het water, precies onder haar, een inmens grote bek opdoemen. Luli viel in de bek, de bek klapte dicht en verdween weer in het water. Ik voelde me opeens nergens meer veilig en keek bang om naar het grote huis. Boven de hoge voordeuren hing een engel. Eronder stond de tekst the little crying angel. Ik voelde hoe mijn benen begonnen te trillen toen er een traan langs het zielige engelengezichtje rolde. Toen vloog de deur open en zakte ik in elkaar. Alles werd zwart.
Sla het sla het!!!! Vlogen de stemmen door mijn hoofd en ik sloeg met mijn handen om me heen. Ik voelde hoe sterke handen me vastgrepen. Toen ik weer rustig was opende ik mijn ogen en zag dat ik weer in de werkruimte was. Om mij heen stond zowat iedereen die hier zonet mij niet eens had opgemerkt. "Dankje Luli voor je samenwerking, Oké iedereen! Weer aan het werk!!" schreeuwde Olivia. Iedereen droop langzaam weer naar hun eigen apparaten af. Luli keek me nog even aan. Maar ik kon niks opmaken uit haar blik. Geen verdriet of woede, helemaal niks. Ik keek nu naar Olivia. "... Finnian... Je hebt een opmerkelijk reactie vemogen. Je vertrouwt niet gauw mensen ookal lijken ze op mensen die je kent. Ook spring je niet in het water, maar je laat haar wel zwemmen. En als ze dan aangevallen word, doe je niks. Je komt redelijk egoïstisch over maar daarintegen ben je wel achter haar aangegaan... Ik snap er niks van. Zelfs het systeem snapt het niet!" Olivia begint weer druk te typen. Ze heeft haar rode haar in een staart gebonden. En als ik weer naar Luli wil kijken, is ze weg. Oké denk ik? Ik ga langzaam rechtop zitten en leun een beetje naar voren om mee te kunnen kijken met Olivia. Die merkt het meteen en gaat met haar rug voor mijn zicht. "Dit is zeer gesloten informatie. Niemand mag hier iets van mee krijgen... Ik eigenlijk ook niet... Maar ja ik moet mijn werk kunnen doen." Ze babbelt hondertuit omdat ze natuurlijk zenuwachtig is omdat niks lukt. Ze kijkt even om en glimlacht dan. Ik laat alleen maar mondhoeken een beetje omhoog gaan. "Ga maar naar je kamer. Of je kan natuurlijk ook naar de buitenplaats. Nou ja, je vind het toch wel? Of niet?" ik knik en sta op. "Bedankt denk ik" zeg ik langzaam en loop dan richting een van de uitgangsdeuren. Ik kan Luli nergens vinden dus ga ik zelf maar op pad. Ik open de deuren en loop door de gangen. Opzoek naar iets om me mee bezig te houden... Alleen vind ik het niet...
