"Vroeger toen ik klein was, was ik nog een normaal kind. Net als ieder ander mens... Ik was redelijk populair totdat ik op de middelbare school kwam. Ik was op een avond naar een feestje en raakte aan de praat met een jongen van mijn leeftijd. Hij was best knap dus ik praatte maar al te graag even met hem." ze grinnikte. "Toen hij me mee vroeg naar zijn huis zei ik natuurlijk ook geen nee. Alleen nam hij me niet mee om gewoon een beetje te praten, nee, hij nam me mee naar een laboratorium en gaf me iets te drinken. Ik weet nog wel dat hij me een drankje aanbood. Het was kersenrood gekleurd en het smaakte nogal bitter. Toen begon alles te draaien en ben ik blijkbaar gevallen..." ze zucht. Blijkbaar denkt ze nu aan iets wat haar erg geraakt heeft. "Toen ik bijkwam... was ik roze... over heel mijn lichaam... Ook kon ik opeens een hoop dingen die ik eerst niet kon.. Ik bespaar je een hoop details" ze lacht. "En oh ja, ze hadden em toen ik flauw was gevallen gedumpt op straat. Toen ik bijkwam stond opeens het VAM voor me en nam me mee. Ik heb nooit normaal afscheid kunnen nemen.. " ze zucht even. Dan kijkt ze me vol belangstelling aan. "Heb jij nog speciale gaven buiten dat je een wolf word?" ik kijk haar even vol schaamte aan. "Eigenlijk weet ik dat niet. Ik probeerde me voor mijn ware ik te verschuilen... " "Verander!" roept ze opeens en begint op de tafel te trommelen. Ik grinnik. Ik sta langzaam op net zoals ik toen in het bos deed en even later de verschrikkelijke sneeuwman me erop wees dat het gevaarlijk was. Ik doe precies hetzelfde als toen en dan tintelt alles weer. Ik word kleiner en kijk op tegen de opeens erg grote Luli. "Wow..." zegt ze alsof ze niet gelooft wat ze net zag. Ik huil luid en ze begint te lachen. Dan verander ik weer terug en ga weer aan de tafel zitten. Ik zie alle mensen die zonet nog mij niet eens wilden kennen me nu vol ongeloof naar me staren. Ik grinnik weer en besteed er verder niet zoveel tijd aan. "Swag" zegt ze en ik kijk haar vreemd aan. "Nee, Luli, niemand gebruikt dat woord nog" lach ik en Luli kijkt me even beschaamt aan. "Sorry maar hier krijg je niet zoveel mee van de buiten wereld... Vertel trouwens eens wat voor muziek nu in is" ik pak gelijk mijn telefoon erbij en zet mijn afspeellijst op Martin Garrix en Harstyle. Ik zie dat Luli van de muziek geniet dus pak ik mijn oortjes uit mijn zak en geef ze aan haar. Ze staart er even naar en duwt ze dan in haar oren. Ze trommelt mee op de beat van het liedje. Dan sta ik op. Er komt een bewaker aan. Hij wenkt naar mij. Ik laat mijn telefoon maar achter bij Luli, die doet er als het goed is geen gekke dingen mee. "Kom, u moet weer naar uw kamer. Morgen om 7 uur weer op. Als je nog contact wil hebben met de andere wonenden dan moet u de kamertelefoon gebruiken. Hiermee kan je ook videochatten." ik knik naar de man en zwaai nog een keer naar Luli.
Ik zit hier nu al een paar minuten en verveel me nu al. Zal ik Luli bellen? Nee. Misschien kom je dan te opdringerig over. Maar je verveeld je toch? Okee dan. Ik pak de telefoon en tik haar naam in. Dan zie ik haar gezicht staan en tik erop. Er komt een telefoontje op het scherm terwijl dat het apparaat verbinding zoekt. dan springt de webcam aan en zie ik Luli met ontploft haar voor de camera zitten. Ze begint het zwarte haar te borstelen waarna het meteen goed gaat zitten. "Heey" zwaai ik. Luli lacht. "Je hebt de telefoon gevonden! Gefeliciteerd!" ze klapt sarcastisch in haar handen. "Ik dacht ik kijk eens hoe dit werkt." "Nou zo dus, ik moet gaan. Slapen is belangrijk, doeggg" ze Luli en hangt op. Ik staar nog even naar het beeldscherm en besluit dan ook te gaan slapen.
