Vergeten Prinses - Gemaskerd deel 1 (Versie 2, voltooid)

Hoofdstuk 21

'Wie nier weg is, is gezien. Ik kom!' riep Evelyn zo hard mogelijk door de gangen van het kasteel. Ze wist dat Ave, Alice en Endrew waarschijnlijk al te ver wegwaren om haar nog te kunnen horen. Ze had niet voor niets helemaal tot vijftig geteld. Het was een groot voordeel voor de verstoppers om de zoeker tot vijftig te laten tellen, maar voor de zoeker was het een nadeel. Evelyn had geen idee waar ze moest beginnen met zoeken.

Ze keek even om zich heen. Het punt waar Evelyn had staan tellen was aan het einde van de gang op de eerste verdieping, onder Endrews vertrekken. Evelyn keek naar buiten door het raam naar de open gang op de eerste verdieping, die de noord- en zuidkant van het kasteel met elkaar verbond. Door de grote ramen waar Evelyn nu op keek had ze een uitstekend zicht op de gang en zag ze Alice lopen. Het meisje liep van Evelyn af, naar de noordkant van het kasteel.

Evelyn besloot snel, ze rende de gang uit en pakte de hoofdtrap naar beneden. Daarna liep ze verder richting de noordgang. De noordgang op de begane grond bestond uit de zitkamers, Evelyn keek in elke even naar binnen, tot ze in de palmkamer aankwam en ze daar een stukje van Ave's haren boven de bank uit zag komen.

'Ave, gevonden!' riep Evelyn en het zwarte haar kwam omhoog, gevolgd door Ave's gezicht.

'Dat was snel' zei het meisje terwijl ze over de bank heen klom om naar Evelyn toe te gaan. Evelyn haalde haar schouders op en liep de kamer weer uit. Toen ze in de gang aankwam wilde ze meteen naar Alice toegaan, maar toen zag de prinses dat de deuren van alle zitkamers open stonden. Die had zij toch niet open laten staan?

'Ik zag je zusje bij de westgang gezien, in deze richting lopend, dus toen ben ik hier naartoe gegaan om haar te zoeken en ik dacht onderweg even in de zitkamers te kijken' legde Evelyn uit.

'Ik zie het' antwoordde Ave.

'Maar dit heb ik niet gedaan' voegde Evelyn nog toe met een gebaar dat alle openstaande deuren omvatte. Denk ik, voegde ze daar in gedachten aan toe. Het feit was dat de prinses weer helemaal opnieuw kon beginnen met de kamers doorzoeken en daarna moest ze uitvinden waar Alice gebleven was.

Ave liep rustig achter Evelyn aan terwijl de prinses alle zitkamers nog eens checkte en daarna ervoor zorgde dat de deuren dicht zaten. Nadat ze alle kamer gecheckt hadden liep Evelyn naar de westgang om alsnog te kijken of Alice daar misschien was. Zoals misschien ergens wel te verwachten was het meisje nergens te vinden.

Evelyn bedacht dat de kans groot was dat Alice haar ergens gehoord had en misschien had ze Evelyn wel horen zeggen waar ze dacht dat zij zat. Dan was het logisch als Alice naar boven was gegaan, dus liep Evelyn bij de eerstvolgende trap naar boven, waar ze midden in de gang Endrew tegen kwam.

Hij liep met zijn grappige peuterloopje door de gang te swingen. Met zijn twee en een half was Endrew eigenlijk net niet oud genoeg om verstoppertje volledig te begrijpen. Maar Evelyn, Ave en Alice hadden hem niet willen buiten sluiten, dus deed de jonge prins vrolijk mee, proberend de uitleg van de meisjes te begrijpen. Niet dat dat altijd even goed lukte, dit moment was een goed voorbeeld.

'Ik heb je gevonden Endrew' zei Evelyn. Het jongetje leek zijn zus en haar vriendin nu pas op te merken. Zijn grote babyogen keken hen verdwaasd aan terwijl hij aan het zuigen was op zijn speen. Ave liep naar de prins toe en tilde hem op. Endrew was best zwaar, maar Ave kende de beste manier om hem vast te houden zodat hij lichter aanvoelde en het voor hem comfortabel was.

'Kom hoogheid, dan gaan we juffrouw Alice zoeken' zei Ave tegen de jonge prins. Op de een of andere manier klonk het verkeerd om tegen een jongen van twee jaar oud hoogheid te zeggen, maar theoretisch gezien was het helemaal correct. Evelyn zelf werd waarschijnlijk ook hoogheid genoemd toen ze nog een baby was.