Chapter 15

1.2K 40 2
                                        

"Excuse me,"

A group of girls glance at me but still decided to ignore me. I rolled my eyes. Are they nagbibingi-bingihan? My gosh, nakaharang sila sa pinto ng comfort room!

"Can you make tabi? This is suppose to be an entrance not some sort of lungga?" I repeated, nakaka-annoy!

Natigil sa pagsasalamin ang isa at humalukipkip. Ibinaba niya ang hawak na salamamin to eye me from head to toe.

Not gonna lie, she has a taste on bags. I like her shoulder bag e.

"Alam mo Zallistine, ang arte mo." Umangat ang kilay ko, she knows me. "Pero hindi ako madadala niyan,"

My brows knitted. Pati ang ilang estudyante ay napasulyap na sa amin like they are about to watch the most exciting scene in a movie.

I folded my arms.

"I don't care, I need the bathroom not you!"

"Maganda ka lang naman dahil mayaman ka at mamahalin ang mga make-up mo." The girl beside her commented.

I blew air in my cheeks and opened my bag to get my make-up pouch. May laman itong foundation, concealer, mascara, lipstick and blush.

Napairap ako at inabot 'yon sa kanya.

"Yours na lang, para pretty ka rin."

Tinaasan ko siya ng kilay at saka tumalikod. Wala na akong gana! Gosh, so paepal.

Hindi pa ako nakakalayo nang hawakan niya ang braso ko, I quickly pulled my arm.

"We're not friends, don't touch me."

"Napaka—"

"Girls!"

Sabay kaming napalingon sa nagsalita. It's Jonathan. He's my classmate in most subjects. Kilala siya sa school na ito, he was originally from here though unlike me. Saka, he's the acting council president. Everyone admires him daw for being intelligent. Kwento lang ni Analain.

"Jonathan..." ani ng kaharap ko.

Her face transformed into an innocent one. Umatras ito ng kaunti para harapin ang lalaki.

Napabuntong-hininga na lang ako. This isn't the first time I created scene here naman so this is pretty normal. Eh sa hindi nila makaya kaartehan ko? It's not my fault, hindi naman sila ang dapat naaapektuhan.

"What's with the commotion?" Salubong ang kilay na tanong nito at nilibot ng tingin ang paligid.

Luminga rin ako sa paligid, mabilis na nag-iwas ang iba samantala nanaray ang ilan. So I did the same.

I remember sila 'yung nasabihan kong hindi bagay ang pinili nilang curtain for the event last week. Tama naman ako so the faculty decided to change it while they only think I sabotage them. Too vague for a sabotage, ha.

Stupid.

"I don't know, they just want to see my pretty face maybe." Inosenteng saad ko. "Why naman ako ina-ask mo?"

His confused eyes became soft. Jonathan chuckled a little. Ang kaninang ekspresyon ay tuluyang naglaho.

I just lifted my brows, unaware of what his expression means. Napansin niya ata ang pagtataka sa akin at nilingon na lang ang babae sa tabi niya.

"Are you fighting with her, Lora?"

"Hindi. At saka siya naman talaga lagi nage-eskandalo ha?" giit ng isa.

Bago pa sumagot si Jonathan ay sumingit na ako.

"Excuse me? I'm not nage-eskandalo. You're the one making harang sa daanan." I briefly glance again at the students around. "It's not my fault if I'm pretty interesting."

Hear the mind's need  Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon