Sa hindi malamang dahilan, I found myself intrigued to what my classmates are chitchatting about. I stayed at my seat even when my initial plan was to buy a snack.
"Crush mo 'yun e! Halatang kinikilig ka!" tukso ni Loraine sa katabi nitong si Bea.
"H-hindi nga! Thankful lang ako kasi mabait siya sa akin," sagot ng isa.
I actually don't care about who their crushes are, but since kanina pa sila nagtatalo tungkol diyan. Nakinig na lang ako at hinintay na umamin si Bea, but 'til now tanggi pa rin ng tanggi ang isa. I can't help but wonder why? Kung may crush nga siya roon bakit kailangan itanggi?
Napaisip ako.
When boys used to say that to me, I only have one and immediate answer— I don't feel the same. Ganoon din kapag sinabing gusto ako o liligawan. Just so annoying lang kapag pinupush nila! Maybe that's why she's not welcoming the idea na crush niya nga iyong tinutukoy ng kaibigan, baka hindi sila mutual.
But how does even Loraine knew that? Hindi naman siya si Bea!
That has been my thoughts until I went home. Pagminsang mababakante ang utak ko, bigla nanaman papasok ang mga katanungang may kinalaman doon ang utak ko! When boys confessed to me, or girls admit their crushes—how did they even come up with that knowledge?
Parati 'no', at hindi ko talaga gusto ang mga ganoong ideya o usapan kasi wala naman akong pakielam. I know how to praise good looks, intelligence and so on but I haven't been attracted to like how they say.
Now that I'm starting to welcome those in my mind, what's happening to me? Is it because of hormones or curiosity or adulthood or whatever!?
Argh!
I suddenly thought of Chase. I mean, why not siya lang naman talaga ang lagi kong nakakasama. It's natural if I remember him after our trip three days ago.
Napailing ako nang bumalik sa isip ko ang kanina pa. I frustratedly sighed. Bumaba na lang ako agad dahil maaga ang uwi ngayon nila mommy at daddy.
Meaning, we'll eat dinner together! Mabilis kong hinalikan ang kanilang pisngi nang makasalubong. Ilang sandali rin ay nag-umpisa na kami magsalo-salo sa hapunan.
Sa kalagitnaan ay may naalala ako kaya't agad naiba ang usapan.
"Hmm! Have you seen the fruits?" I excitedly asked, talking about Chase's pasalubong.
Nagkatinginan sila saglit at natawa.
"Yes, anak. That's many, I already send my gratitude to Chase." Si Mommy, nakangiti.
My brows furrowed. How did she even know that's from Chase?
"Oh, how's your museum trip daughter?" tanong ni Daddy na tila biglang naalala.
My brows knitted more at that. "How did you know, daddy? Tsaka iyong fruits?"
Humalakhak ito, "Siya ang galing cebu 'di ba?"
My confusion grew, close ba sila?
My thoughts weren't ironed yet when they jumped into another topic. Kahit gusto ko pa magtanong ay nawala na rin sa akin dahil nagkwento na si mommy patungkol sa pinag-aaralan niyang recipe. It pique my interest and I listened carefully to the details she is sharing.
Sa mga sumunod na linggo, natuon ang oras ko sa mga gawain. Gabi na nang matapos ako sa huling requirements namin. And finally, I can here the waving airplane tickets for the approaching vacation! Isang linggo na lang at makakawala na ako sa mga schoolworks at klase ko, sama mo na rin ang mga fake ex friends. So lucky, my precious mind did really remember them.
BINABASA MO ANG
Hear the mind's need
Romance"Hmm?" Natigil ako sa pagsasalita nang maramdaman ang kaunting amusement sa boses niya. I frowned at him, "Don't be like that nga. I mean I have a crush on you kaya! Who would like that?" He stilled. I felt my cheeks flushed when his eyes scrutini...
