Marriage 💘💫 || SOPE

13

හියුං ගිහින් දවසක් උනා. කීප වතාවක් කතා කරලා එයා හොඳින් කියලා ආදරණීය වචන කියලා මාව හුරතල් කරන්නේ මට තරමටම එයාටත් මන් නැතුව ඉන්න බැරි නිසා වෙන්න ඇති. ආදරේ අපිව වෙනස් කරපු තරමක්... ජීවිතේ තව කෙනෙක් වෙනුවෙන් මන් මෙච්චර බලන් ඉඳලා නැතුව ඇති... හැබැයි දැන් මම හැම තත්පරයම එයා එනකම් බලන් ඉන්නවා... එයා නැතුව මට හරිම පාළුයි...

"හොබ්ස්... උයා අඩනවා ද?"
ඔහ් හියුං ගැන හිතන්න ගියාම වෙන මොකුත් තේරෙන්නේ නැහැ. Princess ඇවිත් මගේ කදුළු පිහිනකම් මම දන්නේ නැහැ.

"නැහැ... මට නිකන් කදුළු ආවා.."

"නිකන් අඩන්න එපා... යුන්ග්ස් කීලා ගියේ... උයාට අඩන්න දෙන්න එපා කිලා..."
මම මේ පොඩි කෙල්ලව මගේ උකුල ගත්තා. එයාගෙ යුන්ග්ස් වගේම පණ්ඩිතයි... හරිම ආදරණීයයි...

"හරි අඩන්නේ නැහැ... හැබැයි මට හරිම පාළුයි... ඔයාගෙ යුන්ග්ස් මට මැජික් එකක් කරලා... දැන් මට එයා නැතුව බැහැ... "
මමත් එයා වගේ හුරතල් මුණ හදාගෙන එයාගෙ පිම්බීලා තියෙන කම්මුල් මිරිකන ගමන් කිව්වා.

"කෝ... දෙන්නම කන්න එන්න... මම ආයේ කියන්නේ නැහැ ඔක්කොම කනව..."
අපි දෙන්නම ඉක්මනට පහළට දිව්වේ ජින් හියුං කිව්වා වගේම ඔක්කොම කෑවොත්... එක පාරක් අපිට ඔහොම warn කරා. අපි දෙන්නා විතරක් නෙවෙයි ජුන් හියුංඋත් ඒක වැඩිය ගනන් ගත්තෙ නැහැ. තුන්දෙනාම මල් පැළ හදා හද හිටියේ... ඔක්කොම ඉවර වෙලා අත පය හොඳගෙන යනකොට අපිට කන්න දෙයක් නැහැ. ඔක්කොම එයා කාලා... ඉතින් අපි අදටත් ඔය warn එකට හරිම බයයි... ජින් හියුං කිව්වොත් කිව්වා. කන දේවල් වලදි ජින් හියුං හරිම තද නීති පිළිපදින්නේ...

කට්ටියම කන්න පටන් ගත්තා. ජුන් හියුං හිටියේ කන ගමන් ලොකු කල්පනාවක. වෙනදා මෙහෙම නැහැ... මට කොහොමත් දැන් මහ අමුතු දේවල් හිතෙනවා නේ. හිතන්න එපා හොසෝකා.

"ජුන්... මොනවද ඔච්චර හිතන්නේ"
ඔහ් මට විතරක් නෙවෙයි ජින් හියුංටත් වෙනස තේරිලා.

"අප්පා...."
ජින් හියුං කතා කරලා ඇහුනේ නැති නිසා Princess කතා කරා. කෙල්ල දක්ෂයි... නැත්තන් මෙතැන තුන්වෙනි ලෝක යුද්දෙ. ජින් හියුංගේ වචනෙ ඇහුනේ නැහැ කියන්නේ.