Marriage 💘💫 || SOPE

2

"පුතේ මට බැහැ කියන්න එපා අනේ මට බැහැ කියන්න නම් එපා"
නැන්දා මොනවා කියනවාද කියලා මට තේරෙන්නේ නැහැ. හැබැයි නැන්දා ලේසියෙන් කා ගාවවත් මෙහෙම හැසිරෙන්නේ නැහැ. මම මොකුත් නොතේරෙන නිසා අප්පා දිහා බැලුවා. එයාගෙ මූණේ මහා අසරණ පෙනුමක් තියනවා. මම ඒකට ආසම නැහැ.

"හෝබී... හියුං මැරී කරන්න හිටපු කෙනා එයා පැනලා ගිහින් පුතේ... මගේ කොල්ලා කොහොමද සමාජෙට මුහුන දෙන්නේ.. අනේ පුතේ ඔයා මගේ දරුවාව මැරී කරන්න... කැමති නේද??"
මම ගල් උනා. නැන්දා මොනවද මේ අහන්නේ. මේ දේවල් මෙහෙම වෙන්නේ කොහොමද. ඒත් හියුං එයා ලැජ්ජ වෙයි... මන් අප්පා දිහා බැලුවා එයාගෙ අසරණ පෙනුම තාමත් එහෙම්මමයි... මම මොකද කරන්නෙ.

" අනේ පුතේ... "
නැන්දා එහෙම කියද්දී මට ඉබේම ඔලුව වැනුනා... මම ඉගෙනගන්න කෙනෙක්. ඒ වගේම මට මගේ පවුල ගැන හිතන්නත් වෙනවා. මම නැන්දාට බැහැ කිව්වොත් මෙතැන ලොකු දෙයක් වෙයි. අනික මගෙන් කෙනෙක් උදවුවක් ඉල්ලපු පලවෙනි වතාව... මට මේක කරන්න බැහැ ඒත් මට කරන්න වෙනවා. හිතේ දාහක් දුක තිබ්බත් මම හිනා වෙලා හා කිව්වා.

"අනේ ගොඩක් ස්තුතියි දරුවෝ... ජින් මෙයාගෙ dress ගැන බලන්න... ඔප්පා බොහොම ස්තුතියි."
නැන්දා අප්පාව hug කරලා එහෙම කිව්වත් අප්පා තාම ඉන්නෙ දුකින්. අප්පා මගේ ළඟට ආවා. අම්මා එක්කම...

"බාබා ඔයා හිතලා උත්තරේ දෙන්න මගේ මැණික... මේ පවුලට සම්බන්ධ වෙන එක ගැන"
තව මොනවා හිතන්නද අම්මා. මම වචනෙ දුන්නා. මේ පවුල කොහොම තැනක් උනත් දැන් මට ඉන්න වෙනවා. මගේ අප්පාගෙ නම්බුව වෙනුවෙන්. කවදාවත් හරියට කතා කරලත් නැති හියුං වෙනුවෙන්... මම අප්පා දිහා බැලුවා. අපි තුන්දෙනාගේම අැස් වල කදුළු...

" පුතේ මම දන්නවා ඔයා තිරණ ගන්නේ හැමෝගෙම හොඳට කියලා. ඒත් මේ වගේ තීරනයක්..."

"අප්පා මම මේ තිරණය ගත්තෙ සතුටින්"

"මම ඔයා ගැන කාටත් වැඩිය දන්නවා රත්තරන්... මම දන්නවා නංගී මොන විදිහ උනත් කොල්ලො දෙන්න හරි හොඳයි කියලා. ඒත් ඔයා තාම ඉගෙනගන්න කෙනෙක්"
මම දන්නේ නැහැ අප්පා. මේ දේවල් වලට මම විරුද්ධ උනොත් අපිට මීට වඩා ප්‍රශ්න එයි...