|| P A R A L L E L ||

Part 2

Parallel
Part 2

"အား ကျွတ် ကျွတ်"

အဆိုးလေး ဖိအိပ်ထားသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အသာဆွဲထုတ်ပြီး စုတ်သပ်လိုက်မိသည်။ သူစိတ်ကြိုက် ကိုက်ဖဲ့ကုတ်ဆွဲပစ်ပြီး အဲ့ဒီလက်ကိုပဲ ခေါင်းအုံးကာ အိပ်သွားသည့်ကောင်လေး... သူ့လောက်ဆိုးနိုင်တဲ့သူရှိပါဦးမလားလို့တောင်တွေးမိသည်။ အသက် ၂၅ နှစ်ပြည့်ခါနီးကောင်လေးက ဘာလို့များ ဒီလောက်ဆိုးပြီး ကလေးဆန်နေမှန်းမသိ။ ချန်ယောလ်က အလိုလိုက်ထားမိလို့လား...။ မဟုတ်ဘူး အဆိုးလေးက အရင်ကတည်းကကို တအားဆိုးတာ။ အဲ့ဒါလေးကိုပဲ အသည်းတယားချစ်ခဲ့ရတာ။

ဆေးကျောင်း ပဥ္စမနှစ်တုန်းက ချန်ယောလ်တို့ကို စာသင်ပေးတဲ့ ပါမောက္ခဒို အိမ်မှာ စာသွားမေးရင်း အဆိုးလေးကို စတွေ့ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ပါမောက္ခရဲ့သားမှန်းသိသောကြောင့် ချန်ယောလ်တို့တစ်ဖွဲ့လုံးက အရေးတယူ စကားပြောကြသော်လည်း အဆိုးလေးက တစ်ချက်သာ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး သူလုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်နေတတ်တဲ့ကောင်လေးမျိုးဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အဆိုးလေးသည် ဆိုးလ်တက္ကသိုလ်မှ Fashion Design Major နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားဖြစ်သည်။လူကောင်သေးသော်လည်း ဖြူဖြူဖွေးဖွေးကောင်လေးက သူယူထားသော မေဂျာနှင့်လိုက်အောင်ကို အထာကျကျဝတ်စားတတ်လွန်းသည်။

အပြင်ထွက်တိုင်း သူ့ပုံစံနှင့်သူ လိုက်ဖက်အောင် ဝတ်ဆင်တတ်သေးပြီး ဆေးရုံမှာ လက်တွေ့ဆင်းနေရာကနေ ချွေးသံတရွဲရွဲနဲ့ပြန်လာကာ သူ့အဖေဆီစာလာမေးတတ်သော ချန်ယောလ်တို့ကိုလည်း နှာခေါင်းရှုံတတ်သေးသည်။ အဲ့ဒီလို အဂျစ်ကလေးကို စာတွေနဲ့လက်တွေ့တွေများနေတဲ့ကြားက ချန်ယောလ်က ရအောင်လိုက်ခဲ့သေးတာပင်။ ချန်ယောလ် ကံကောင်းတယ်ပဲဆိုရမလား... နောက်ဆုံးနှစ် အစပိုင်းမှာပင် အဆိုးလေးက ချန်ယောလ်ကို အဖြေပြန်ပေးခဲ့သည်။ အဖြေပြန်ရရချင်း အဆိုးလေးကိုဖက်နမ်းမိတော့ ဆေးရုံနံ့ နံသည်ဆိုပြီး ဆွဲထိုးခံရတာလည်း အမှတ်တရဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေချိန်မဟုတ်လျင် အဆိုးလေးနဲ့ခပ်ခွာခွာမှာသာနေဖြစ်တော့သည်။ ခဏခဏအထိုးခံရမှာတော့ကြောက်ပါသည်။