Part-16

8.5K 615 37
                                        

My Omega Kim

Part-16

(Unicode)

အပြစ်ဆိုသည့်အရာမှ လူတိုင်းကင်းလွတ်ရိုးထုံးစံမရှိပေ။
ငယ်သေးသည်ဖြစ်စေ၊ကြီးမားသည်ဖြစ်စေ အပြစ်ကအပြစ်ပင်။

ထိုအပြစ်ဆိုသည့် မှားယွင်းမှုသည် လူ့ဘဝ၏ သင်ခန်းစာပင်ဖြစ်ကာ မိမိပြုခဲ့သည့် အပြစ်တွေအားဝန်ချတောင်းပန်လိုက်သည်က ပို၍ကောင်းလေသည်။

တချို့သောသူများသည် မာန်မာနတွေကြောင့်
သူတို့ပြုခဲ့သည့်အပြစ်တွေအား ဝန်ချတောင်းပန်ရန်ခဲယဥ်းနေခဲ့သည်ပင်။

မနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်တို့က ဆေးရုံအတွင်းကုတင်ပေါ်ရှိထယ်ယောင်းထံဖြားကျလျက်။ထယ်ယောင်း မေ့မျောနေသည်မှာ လေးရက်ပင်ရှိချေပြီ။ထိုလေးရက်အတွင်းမှာဂျောင်ဂု သူ့အနားကနေတစ်ဖွားမှမခွာသေးပေ။

ဂျောင်ဂုထယ်ယောင်း၏လက်လေးအား ဆုပ်ကိုင်ကာ ကုတင်ဘေးတွင်အိပ်ပျော်နေလေ
သည်။

စက်ကရိယာများထံမှ အသံတွေကိုကြားနေရသလိုပင်။လေးလံနေသည့်ခံစားချက်၊ အမြင်အာရုံဝေဝါးနေလျက်ရှိကာ လက်ချောင်းလေးများလှုပ်စပြုလာသည်ပင်။
တစ်ယောက်ယောက်က လက်လေးအား ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်ခံစားချက်...

ဂျောင်ဂုသူ၏လက်လေးအားပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည့် အထိအတွေ့လေးကြောင့်နိုးလာခဲ့သည်။

" ကိုယ့်ရဲ့ကင်မ်...နိုးလာပြီလား...ခန...ကိုယ် ဆရာဝန်သွားခေါ်ခဲ့မယ်..."

အခန်းအပြင်သို့ ရေးကြီးသုတ်ပြာပြေးထွက်သွားသည့်ဂျောင်ဂုအား ထယ်ယောင်းဝေဝါးသည့်အမြင်ဖြင့်သာ အရိပ်လေးပမာမြင်လိုက်ပါသည်။

ခနအကြာတွင်ဆရာဝန်များ၊သူနာပြုများသည် ဂျောင်ဂုထက်အရင် ထယ်ယောင်းရှိသည့် အခန်းလေးအတွင်းပြန်ဝင်လာလေသည်ပင်။
ဆရာဝန်များသည် ထယ်ယောင်းအား
လိုအပ်သည်များကိုစစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

" ဆရာကိုသေချာမြင်ရလား... မြင်ရရင် မျက်တောင်လေးပဲ ခတ်ပြပါ..."

ထယ်ယောင်းသည် မျက်တောင်လေးအား ခတ်ပြလိုက်သည်။

" ဟုတ်ပြီ... အောက်ဆီဂျင်မပါဘဲ အသက်ကောင်းစွာရှူနိုင်နေပါပြီ... အဲ့အတွက်ကြောင့် ဖြုတ်လိုက်မယ်နော်..."

My Omega Kim (Completed) Stories to obsess over. Discover now