UNICODE
"ဟား ဟား ဟား ဂျယ်ယွန်း မင်း ဟိုကောင်တွေမျက်နှာကိုမြင်တယ်မလား သူတို့ရှုံးတော့ဖြစ်သွားတဲ့မျက်နှာကြီးတွေ ရှုံ့မဲ့လို့ပဲ ဟား ဟား"
ရှင်းမ်၊ ဆောင်ဟွန်းနဲ့ ဂျောင်ဝန်းတို့သုံးယောက် ဂိမ်းဆိုင်ကအပြန်လမ်းတွင် ဟိုဖက်ကျောင်းမှကျောင်းသားတွေအား အပြတ်အသတ်အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လို့ အပျော်ကြီးပျော်နေကြလေသည်။
"အားးးး "
တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ကြောက်လန့်တကြားအော်သံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။
ရှင်းမ်တို့သုံးယောက် လမ်းလျှောက်နေရာမှရပ်တန့်သွားပြီးတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
ထို့နောက် အော်သံကြားရာဖက်ဆီသို့ သုံးယောက်သား သတိနှင့်လျှောက်သွားကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းသူနှစ်ယောက်အား ဖမ်းချုပ်ထားသည့်လူတစ်စုကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။
ပိုပြီးအံ့ဩစရာက အဖမ်းခံထားရသောကျောင်းသူနှစ်ယောက်မှာ အတန်းထဲမှကင်နာဘီနှင့်အိုဟယ်မီတို့ဖြစ်နေလေသည်။
"နာဘီနဲ့ဟယ်မီမလား"
ဂျောင်ဝန်း၏ အံ့ဩမှုများပြည့်နှက်နေသည့် အမေးစကားသံကိုကြားလိုက်ရလေသည်။
ထို့နောက် တထုင်ပင်ထားစရာမလိုအောင် သုံးယောက်သား ထိုနေရာသို့သွားလိုက်ကြလေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ!"
နာဘီတစ်ယောက် အကူအညီရပြီဆိုသောအသိကြောင့် အသံကြားရာဖက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆောင်ဟွန်းတို့သုံးယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပြောမပြတတ်အောင်ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။
"အတန်းခေါင်းဆောင် ငါတို့ကိုကယ်ပါဦး ဟီး ဟီး"
ဟယ်မီ ဂျောင်ဝန်းတို့ကိုမြင်သောအခါ ငိုယို၍ပြောလေသည်။
"ကျောင်းသားတို့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တာကိုဝင်မပါရင်ကောင်းမယ်"
"ဘာလို့မဆိုင်ရမှာလဲ ဒီကျောင်းသူနှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့အတန်းထဲကပဲ ကိုယ့်အတန်းဖော်ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့လုပ်နေတာကို ဒီအတိုင်းလက်ပိုက်ကြည့်နေရမှာလား"
