ဆောင်ဟွန်းတစ်ယောက် ညီမဖြစ်သူလက်ကိုဆွဲကာ ရှင်းမ်ဂျယ်ယွန်းတိုက်ခန်းဆီသို့လာလိုက်၏။ ရှင်းမ်နဲ့စာအတူတူလုပ်ရန်ပင်။ တစ်ရာမှာ လေးဆယ်လောက်ကပဲ စာတူတူလုပ်ရန်ဖြစ်၏။ ကျန်ခြောက်ဆယ်က ရှင်းမ်နှင့်အတူတူရှိနေချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ မေမေလည်းမရှိသောကြောင့် ညီမလေးကိုပါခေါ်လာခြင်းပင်။ ညီမလေးကလည်းရှင်းမ်ကိုသဘောကျလေ၏။
အခန်းရှေ့သို့ရောက်သော် ဘဲလ်တီးသော်လည်း အခန်းတံခါးပွင့်မလာသောကြောင့် pwရိုက်ပြီးသာ ဝင်ခဲ့လိုက်လေ၏။
အိမ်ထဲသို့ရောက်သော် ရှင်းမ်ပြန်မရောက်သေးသည့်ပုံပင် ဘယ်သူမှမရှိပေ။ ဝယ်လာသည့် အသီးအရွက်များကိုမီးဖိုချောင်စားပွဲပေါ်သို့တင်ထားလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့သာပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
"ကိုကို ကိုကိုဂျယ်ယွန်းကကျောင်းကပြန်မလာသေးဘူးထင်တယ်"
"အင်း ပြန်မလာသေးဘူးထင်တယ် အဲ့ဒါကြောင့် ကိုကိုဂျယ်ယွန်းပြန်လာရင် ညစာတူတူစားဖို့ ကိုကိုကဟင်းချက်လိုက်ဦးမယ် ညီမလေးက အိမ်စာလုပ်နေနော်"
"ဟုတ် ကိုကို"
ညီမလေးအားပြောပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲရှိ ပန်းသီးတစ်လုံးအားအခွံနွှာ၊ အစိတ်လေးများစိတ်ပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ထည့်ပြီး ညီမလေးစာလုပ်နေသည့်စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။ ပြီးမှ ညစာချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။
ညစာအတွက်အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးပေါက်ဆီမှ pwနှိပ်နေသံကိုကြားလိုက်ရလေ၏။ ရှင်းမ်ပြန်ရောက်လာပြီထင်တယ်။
"ကိုကိုဂျယ်ယွန်း"
"ဂျီဟွန်းလေးရောက်နေတာပဲ aigoo မတွေ့ရတာတောင်ကြာပြီ"
ဧည့်ခန်းဆီမှညီမလေးနှင့်ရှင်းမ်၏အသံများကြောင့် ဆောင်ဟွန်းပြုံးလိုက်မိသည်။ ညီမလေးကလည်း ရှင်းမ်ကိုတော့အတော်လေးချစ်သည်။ ချစ်ဆို ရှင်းမ်ကလည်းအရမ်းအလိုလိုက်သည်။ တွေ့လိုက်တာနဲ့ ညီမလေးပူဆာသမျှ လိုချင်တာအကုန်ဝယ်ပေးလေသည်။ အိမ်မှာဆိုရင် မေမေကစည်းကမ်းတင်းကျပ်သောကြောင့် လိုချင်တာမရပေ။
