Prisoner Wife

Chapter 18

Day 3

Allison Fae

I NEVER knew that I’ll fell in love at the young age.

I was 16 when I met Blaze and he was 17. I fell first but who knows that he’d fell harder? It’s sounds cringe, isn’t?

I know it is, but what we can do? We can do nothing. Love is love. No exact definition, we’ll just realize one day we feel it, we’ll feel what is love; a love of a friends, a family or your lover or maybe the people around — even the people we don’t know can love us — we can, we will love them when the time comes.

Love is unpredictable.

That’s what I thought.

Nanlaki ang mga mata ko nang halikan ako ni Blaze sa labi.

“Your lips is so addicting, babe,” he softly said.

Nanlaki ang mga mata ko, gulat pa rin dahil sa biglang paghalik niya at hindi makapaniwala sa sinabi.

He’s really crazy.

Nang makabawi sa pagkagulat ay inirapan ko lang siya at hindi na nagsalita pa.

He just chuckled. We’re walking now while we’re holding hands, inside in the subdivision. We’re heading to a library near to our house.

We have a lots of books in our house but we still decide to go there, for exercise na rin at sa isa pang rason. Hindi naman ito gan’on kalayo, tatlong bahay ang dadaanan mo muna bago ka makarating sa library.

Actually, we’re going there for a date, a library date.

I find it cute. No’ng high school kasi kami hindi naman namin na-t-try ang library date, hindi naman uso ’yon dati pero dahil uso ngayon gusto na namin i-try.

“I’m excited, Blaze,” I said, halatang excited dahil sa boses ko.

“Halata nga, ang higpit pa ng kapit ko sa kamay ko,”

My eyes widened because of what he said and looked our hands. Masyado ngang napahigpit ang higpit.

Nahihiya ko itong tinanggal habang siya ay patawa-tawa lang. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko dahil sa hiya kaya wala sa sarili akong napahawak sa pisngi ko, habang umiiwas nang tingin sa kaniya.

“Why are you shy? You’re my wife, you don’t need be shy, c’mon on. . .”

He’s right, bakit ba ako nahihiya? Nevermind.

I just rolled my eyes and continue walking, carefully.

I massage my tummy and my lips formed into a smile. The happiness I feel is overwhelming. Hoping it will not ends easily.

After a minutes of walking, nasa harap na kami sa distenasyon namin.

“Let’s go inside,” aniya at pinulupot ang kamay sa ’king bewang.

Tumango lang ako at sumabay sa kaniya sa paglalakad.

Pagkapasok ay ang librarian ang unang bumungad sa amin. She’s smiling from ears to ears.

We greet her and show our id’s, it’s part of requirements before you enter. No id no entry, for safety purpose na rin siguro.

Ginala ko ang mga mata ko sa kabuuan ng library, para itong simpleng malaking bahay sa labas pero pagkapasok mo, malalaking book shelves ang bubungad sa ’yo na punong-puno ng libro, ano pa nga ba.

May international book at mga local book, at maraming pang iba. I think kompleto yata ’tong library na ’to.

Actually, last week ko lang nalaman na may library dito sa subdivision. May nakita kasi akong taong palabas sa bahay na ito na may hila-hila na parang kariton na hindi, may laman itong mga libro, hindi ko lang talaga alam ang tawag d’on. I asked her if bakit ang dami niyang dalang libro so she said hiniram niya ito sa library; kung saan siya lumabas. Kaya mabilis kong naisip na magandang maglibrary date dito. And of course, being Blaze — he will do everything I want, he agreed.