ÇILGIN LİSE

80 :Yangın

Ben Geldimmm

Işte  o beklediğiniz  bölüm  sizlerle

Hemen şuraya  bir tarih  alayım.

Kardeşlik

Hayat insana öyle bir oyun oynar ki ,bir anda ne yapmanız gerektiğini bilmez öylece ortada kalırsınız .;Ben yine hayatın bana sunduğu oyunun baş karakteri Zeynep !   inişli çıkışlı bir hayatım vardı . Kaybettiğim herkesi her şeyi bulmuştum . 

Yangın paniği ile sıramdan kalktım. Büyük bir gürültü  ile sınıftan   hızlıca  çıkıp  kosmaya başladım.  Semih  abimin yanındayım   önüme geçen  insanlarla geride  kaldım.  Ayağım mı takıldı , biri çerme mi taktı , bilmiyorum  birden yere  düştüm.

Üstümden  geçenler  ayağı  takılanlar   üstümden  atalyanlar derken   yere düştüm .Okulda  insanı  sağır  edecek cinsten çalan  siren sesi panik yapmama  neden oldu.  Öğretmenlerin  sesi  ,  panik halinde öğrenciler  sesleri birbirine girmişti.  öğrenciler  koşuşturuyordu. Kimse kimseyi  görmüyordu  herkes bir an önce  dışarıya  çıkmak  için  adeta birinini eziyordu.   Yangın  nerde çıkmıştı   bu duman kokusu nerden geliyordu. Bilmiyorum  ama  çok  korkuyordum.

Acı  içinde   bağırdım. " Yardim edin!" Benim olduğum kat çoktan  boşalalmış kimse yoktu . O kadar  kişi  bir anda adeta yok  olmuştu.

 Koskoca katta tek ben kalmıştım.   Acı ve çağresizlik içinde  bağırdım.   " Emre ? Abii?"  Sesimi duyan yoktu . Ağlamaya  başladım  bir yandanda bağırıyorum.  " Hocam   Abiii! "   Duymuyorlardı   " Yardım  Edin!..  kimse  yok mu?... lütfen  sesimi  duyan  yok  mu?...imattt?"

  Ayağımın  ağrısı  ile   ağlamam çoğaldı.    Ben hareket ettikçe  daha çok  ağrıyordu.  aşırı  derecede  ağrıyordu.    Burnuma  gelen  duman kokusu  ile  öksürdüm.   Yerde yavaş  yavaş  sürünmeye  başladım.  Ben hareket ettikçe  ayağımın  ağrısı  artırıyor   acı  içinde  kıvrandım.  Bir yandan da bağırıyorum. " imatttt !.. lütfen  sesimi duyan  yok muuu..?"

Benim  gibi  içerde kalmış  olan birileri daha  bağırıyordu. Aşağı  katlardan  sesler duydum.  Hep yardım  çığlıkları vardı.  Demekki tek değil mişim onlardan cesaret alarak daha çok  bağırdım. " Yardım ! edin ne olur !abiii ..!hocam  !Burak! Emreee  ! Ama  benim sesimi  benim gibi  yardıma muhtaç  insanlar duyuyorlardı.

Eski okulumdaki yangın  aklıma  geldi.  O gün  de çok  korkmuştum  annem ve semih  abim beni almaya gelmişti.   Annem yoktu. Şimdi  olsa  yine gelirdi  .

Bir şekilde  burdan çıkmam  lazımdı . Ayağımın ağrısı  ile sürünmeye  devam etti.  Benim olduğum katın  merdivenlerine geldiğinde  ortalık  dumandan görünmüyordu.  Acele ile telefonumu  almamıştım.  Sınıfa  tekrar gitsem sınıf  görünmüyordu.  Duman  benim olduğu  kâtı erkisi altına  çoktan  almış  adeta hiçbir  yer görünmüyordu.

Boğazlarım  âdeta  temiz hava  için   çığlık  çığlığa  bağırırcasına acıyor  .  Merdiven demirlerine  tutundum.   Ve son  kalan  gücünle   bağırmak  istiyorum  ama olmuyordu.  Kısık  bir sesle " Yardım edin!" Dedim. Gözlerim  yavaş  yavaş  kapandı . 

Okulun dışı
Öğretmenler ,öğrencilerden  daha panik bir şekilde   " evet  sıraya  geçin  ,  şunu  yapın   bunu yapın ,  ağlayanlar ,  bağıranlar , birbirini arayanlar,   video çekenler   derken  :Emre Zeynep 'in yokluğunu  fark  etti.