ÇILGIN LİSE

41 O kız sensin

Merhabba son 9 bölüm kaldı sonra hikaye yi düzenlemeye alıcam en baştan okuyup araya eklemeler değiştirmeler yapıcam sonra neler olur bilmiyorum ya burdan devam ederim yada baska bir hikaye ye başlarım onu da bilmiyorum hadi hayırlısı hikaye tam 100 bölüm olacak araya serpiştirmeler lafan sonra kaldıģım yerden devam olacak bu arada düzenleme yaparken hikaye yi yayından kaldırabilirim haberiniz olsun sonra ne zaman yüklerim bilmiyorum hadi o zaman bölüme geçelim

Sabah kahvaltısı o kadar sessiz geçmişti ki kendimi yabancı gibi hissettim Serdar Abim kahvaltıda yoktu. Annemin söylediğine göre eve sabahha karşı gelmişler Samet Abim ve Buse Abla evde yoklardı Semih Abim uyku sersemiydi. Benim ondan farkım yoktu . Semih abimle beraber evden çıktı . O arkadaşlarının yanına uğrayacağını söyleyip yanımdan uzaklaştı. Bir yandan yürüyüp diğer yandan düşünüyordum, Babamı evi okulu , hani bizden büyükleri bizleri gördüklerin de oh ne güzel dert yok tasa yok diyorlar ya işte o küllüyen yalan, aslında yer yaşın bir zorluğu bir derdi bir tasası var mesela her şey para değil , her şey sevgi de degil ,o insanlar para sıkıntısı çocukların okulu evde vazgeçilmez olan çay şeker masrafı kıyafete falan filan belki bunlar için yaşım küçük ama ;hani bazı insanlar hayata bir sıfır önden bazı insanlar bir sıfır geriden başlar ya ben ikiside deģilim ben hem önden hem geriden başladım. Çocukluğum hapishane karakol ceza evlerinde geçti. Okul çıkışları babası gelen öğrencilerden nefret etmekle geçti,Bayramlarda akraba ziyaretleri yerine babamı ziyarete giderdik ama ailemizde sevgi vardı , tek olmayan şey babam ve paraydı. Bağırma sesi duyduğumda sesin geldiği yöne arkama döndüm..

Can hem yürüyor hem bana bağırıyor "Yakmışsın Gemileri !"

Bu ne saçmalıyordu,"Sen ne saçmalıyorsun ne gemisi ne yakması?"

Yanıma gelip önümde durdu. "Sana sesleniyorum duymuyorsun "

"Duymadıysam bir dah seslenmeseydin sende gitseydin "

"Sen okula gitmiyormusun beraber gidelim diyecektim"

Bu ya benimle kafa buluyor yada dalga geçiyor "Sen iyimisin ateşin falan varmı?"

Söylediklerim onu güldürmüş olmalıki sert suratı yumuşadı "Hayır ciddiyim aslında yalnız yürümeyi tercih ederim ama seni böyle dalgın ve başın sargılı görünce acıdım."

Demek bana acıdın pislik"Benim acınacak bir halim yok sen kendine yan benden uzak dur" İlerlemeye başladım. Önüme geçip

"Ya acımak derken öyle değil , belki yine başına bir şey gelir "

" Başıma bir sey Gelirse ben kendimi korurum" Dedim. Sağa geçtim oda sağa geçti.

"Seninle konuşmak istediğim bir konu var "Dedi.

Yoksa yine aynı konumuydu. "Bak ben Leyla ya kaç kere soyledim Olmaz"

"Beni biraz dinlermisin Zeynep" Az önce suratındaki eğlenceli hali gidip yerini ciddi bir surat ifadesi aldi.

"Tama ne söyliyeceksen söyle "

"Gel benimle "Dedi. Önden önden ilerledi bende peşinden ilerledim annem her zaman tanımadığın insanların peşinden gitme desede Can'ı tanıyordum galiba

Bir çocuk parkına geldik masa yada sandalye gibi oturmak için bir şeyler yoktu , ama biraz yüksek uzun taşlar vardı . Park kalabalık değildi, bir kaç tane çocuk ve anne babalar vardı. Gidip taşların birinin üstüne oturdum . Boyum kısa olduğu için ayaklarım yere deymiyordu.

"Evet ne diyeceksen de gidicem" Abimlerden biri beni burda bununla görürse ne diyecem Samet ve Semih abime söylerimde serdar Abim dinlemez etrafıma göz gezdirmeye başladım

"Yolda gelirken ne düşünüyordun?" Etrafı boş verip gözlerimi ona diktim.

"Bunu sormak için mi beni buraya getirdin" Dedim Ayağa kalkıp gideceğim sırada

"Sen hep böylemisin insanları anlamadan dinlemeden yargılarmısın?"

Arkamı dönüp tekrardan yanına ilerledim ." Yargılamak mı ne yargılamasından bahsediyorusun sen beni burya yolda ne düşündüğümü sormak için mi getirdin?"

"Hayır sadece merak ettim."

"Aile mi ve hayatımı düşünüyordum oldu mu" sesim fazla yüksek çıkmış olmalı ki parktaki insanlar dönüp bize baktı. Can da sinirlenmiş olmalı ki

"Sesini yüksetmeden konuş"Dedi. Normalde sanane diye bağırmam lazımdı ama ortam müsayit değildi. Başımı öne eydim .

"Hayatında biri mi var?" Duyduğum şeyle başımı kaldırıp

"Hayır !"

Gergin suratı rahatlamıştı. Kendimi toparlayıp "Bundan sanane "

"Boşuna kıvırma Güzelim ben cevabımı aldım " Dedi. Taşa oturup rahat bir tavır ve gülen bir surat

"Güzelim derken doğru konuş benimle hem ben hayatımda biri yok dedim. Birini seviyorum oda beni seviyor demedim"

Rahat ve mutlu tavrı gitti yerine endişe ve gergin bir surat aldı ona ne ki benim hayatımdaki kişiden

"Kim o kişi?" Dedi. Sesi sert ve gergindi.

"Sanane hem ben sana soruyormuyum sevgilin varmı yada hayatında biri varmı diye "

"Sevgilim yok ama sevgilim olacak biri var "Dedi. Kim olduğunu sorup sormamak arasında kaldım İçimdeki merak duygusu daha aģır bastığı içi

"Kim bizim okuldan mı nasıl biri ?"Dedim. Hayır banane kimse kim

"Evet bizim okuldan kahverenkli saçlı mavi gözlü kısa boylu bir kız "Dedi. Şimdi de kim ? Hangi sınıftan ? Şube den? Gibi bir sürü soru isareti kafamdaydı.

"Hangi sınıftan ?" İçimden kendimi boģmak gelsede zaten bir daha Can ile konuşmamız olmayacağı için içim biraz olsun rahattı.

"Bizim sınıftan!"

İşte şimdi daha da merak ettim.

"Kim peki bu kız hangi sırada oturuyor?"

"Senin oturduğun sırada oturuyor"

Düşünmeye başladım. "İyi de benim arkamdaki kızların sevgilileri var onların arkalarında erkekler oturuyor yoksa Rüya mı?"

Can ayağa kalkıp gülümseyerek gözlerimin içine baktı. "Hayır o kız sensin "

Olduğum yerde buz kesmiş gibi durdum. Sadece beynimin içinde Can' nın söylediği cümle yankılanıyor du.

Can hala ayakta dikilmiş gözlerini gözlerimden ayırmadan gözlerime bakıyordu.

sonu süper oldu . Bu bölüm hakkında yorumlarınızı bekliyorum hadi bay