Winter||TaeKook

10-

-Hangi sanatkar yaşattı seni?-

-Tanrım, gerçekten yeteneklisin! Şu çizimlere bak.

-Aynen.

-Resime ilgin olduğunu ne zaman fark ettin?

-Her zaman vardı.

-Voah! Doğuştan yeteneklisin yani. Mükemmel.

-Yani. Öyle.

Jungkook, bir sonraki resime geçince gözlerini kıstı. Van Gogh'dan esinlenilmiş gibi duruyordu. Arka taraftaki duvarlar mavi, yerler sarının tonları ile şekillenmiş, duvarda sanki asılı olan bir adam hayır, iki adam vardı.

-Bu nasıl bir çizim? Güzel duruyor, ama bir o kadar da garip.

-... Jin, polisiye sevdiğimi söylemişti ya. Okuduğum romanlardan falan esinlenerek kafamdan böyle bir şey çizdim.

-Hm. Güzel gerçekten.

Taehyung, Jungkook'da gözlerini gezdirmişti. Beyaz teni eşsizdi... Boyaları karıştırıp onun tenini oluşturabilir miydi? Gözleri yeni yeşermiş ağacın gövdesi gibiydi. Siyah saçları, karanlığın hediyesi gibiydi. Yara izi... Taehyung'un giriş kapısıydı.

Johannes Vermeer'mı çizdi senin o yüzünü? Van Gogh mu şekillendirdi yanağınla, gözünü. Salvador Dalí mi soyutlandırdı varlığını diğer insanlardan? Claude Monet mi verdi sana özgürlüğünü?

Beni sorarsan eğer, Jackson Pollock ve René Magritte ele almış beni sadece. Karmaşıklığın, korku ile tuhaflığın yaşamı etmiş beni.

Ama en çok istediğim şey ne biliyor musun?

Rembrandt çizsin mi bizi?

Herkesin beğendiği ama çok az kişinin anladığı bir sanat olalım.

Taehyung, daldığını Jungkook'un parmak şıklatmasıyla farkına varmıştı.

-Yine mi kriz geçirdin?

-Hayır. Sadece... Dalmışım.

-Hm, anladım. Peki bu çizim?

-O... Öylesine bir çizim yani. Bir amacı yok.

-Buradaki kız çok güzel ama.

-Öylemiy miş?

-Hmhm.

Taehyung geriye yaslanmış ve genci tekrardan izlemeye başlamıştı. Yapacak bir işi var mıydı? Her dakika ona uğrayan düşünceler şu anda nerelerdeydi?

Kesinlikle tanrının bir meleğiydi. Tanrırın gözünden sakındığı bir meleği.

-Gerçekten çizimlerine hayran kaldım.

-Belki bir gün senin için de çizerim.

-Gerçekten mi? Çok mutlu olurum!

-Müsait olduğum bir anda çizerim. Yakın zamanda yani. Merak etme.

Jungkook mutlulukla olduğu yerde sallandı ve hızla ayaklandı.

-Ben gideyim artık.

-Ne? Neden?

-Projem var. Onu yapmam lazım.

-Ne projesi?

-Şarkı. Şarkı yazıp, söylemem lazım. Bir aydan fazla var. Ama ben bulana kadar canım çıkar.