Winter||TaeKook

20-

-Kim Taehyung en kısa yoldan Gorgonize'ın kalbini öpmüştü-

Her şeyin aslıdır en güzeli. Uykunun, ölümü taklit etmesi. İnsanda verdiği huzur. Ölümden korkarken uykuyu sevmek. Akıllı bir insandan korkarken, salaklarını yüceltmek gibiydi.

Kim Taehyung. Taklitleri sevmezdi.

Kim Taehyung insanlığı sevmezdi ki taklitleri nasıl sevsin?

Sadece insanlar gibi davranan, bedeni insanlığa yapışık olmasından dolayı uyku denen şeyi sadece fiziksel olarak aktive eden Kim Taehyung. İlk defa ruhunu bir uyku ile beslemiş ve ölüme meydan okuyarak bir adım atmıştı. Uykunun böyle huzurlu olması ölümün gidişatının da bu yönden olacağına inancını yükseltmişti.

Ama ölümün bir kabus olduğunun da bilincindeydi ve Kim Taehyung,  o kabustan son çıkacak kişiydi.

***

İlk defa uykunun tadına varan ruhu huzurluydu. Uykunun varlığını bu zamana kadar fark edememek Taehyung'un en büyük hayal kırıklığına uğramasına neden olmuştu.

Meleği ile ilk adımlarını atan şeytan, tanrının kendisine acıdığına mı yoksa altın oranı yaşatmaya çalıştığına mı inansa bilemedi.

Kim Taehyung ilk defa bir şeyleri bilemiyor, yorumlamaya endişe eder olmuştu.

Gözlerini açmak istemesede huzuru mutfaktan gelen sesler yüzünden bozulmuştu. Gözlerini araladı ve kulaklarına doluşan hafif keman sesleri ve damağından akan çilekle karşı karşıya geldi.

Gözlerini sağ tarafına çevirdiğinde, duvara yaslanmış ve aralarına çokça boşluk bırakan ve üstünde yorgan örtülü gençle karşılaşmıştı. Uyumuyor ve telefon ile ilgileniyordu. Tadı alabiliyordu.

Jungkook izlendiğini hissetmiş gibi gözlerini Taehyung'a çevirmişti.

-Uyumadın tüm gece. Değil mi?

Cevabını bildiği soruyu sormuştu Taehyung.

-Pek uykum yoktu zaten hyung. Gerçekten.

Ben meleğimi bitiriyorum derken yalan söylemiyordum. Yavaş yavaş öldürüyorum onu. İlk uykularını ele geçiriyorum.

Veya sen şizofrenisin. Umursamazca söylenmişti yıldız.

Taehyung kafasını sallamış ve yatakta oturur hâle geldi.

-Sen uyu. Uyandığında kahvaltı edersin.

Jungkook olumsuzca başını sallamış ve hızla yataktan inmişti.

-Ben Jin hyungun yanındayım. Hızlıca gel tamam mı?

Odadan çıkmıştı. Taehyung ise elleri ile yüzünü kapatmış ve sırtını tekrardan yatak ile buluşturmuştu.

***

-Bazen düşmanımışsın gibi hissettiriyorsun Taehyung. Gerçekten. Şu tavayı yüzüne yapıştırmak vardı şu anda.

Kim Taehyung oturduğu yerden kendisine hakaretler yağdıran Jin'i dinliyor, bir yandan da tavandan gözlerini ayırmadan düşünüyordu.

-Sakin ol Jin hyung. Bence Tae hyung pişmandır.

-Ah canım benim. Taehyung ve pişman olmak mı?