Winter||TaeKook

7-

-Biz günahkarların ateşine kurban gittik-

"Muhakkak en hassas noktadan vurulduğundan dolayı ağır bir kriz geçirmiş. E tabii bundan önceki krizle fazla bir zaman aralığı olmadığından dolayı hassaslığını koruyor."

"Peki ne yapmamız lazım?"

"Stresten uzak durması lazım. Rahatlatıcı şeylere daha fazla odaklanması uygundur. Sinested biri nasıl rahatlamak için yol izler emin olamam ama resim, müzik gibi şeylere daha fazla ağırlık verebilir. İşe biraz ara vermeli."

Seokjin kafasını hızla sallamış ve yeri izleyen Taehyung'a çevirmişti bakışlarını.

"Kesinlikle dediklerinizi yapacağız."

"Ah unutmadan. Psikiyatriye de randevu almanız çok iyi olabilir."

"Ben zaten psikolojiden mezun oldum doktor." Uzun süredir konuşmayan Taehyung ilk defa ağzını açmış, doktora iddiacı bakışlar atıyordu.

"O zaman durumunuzun farkındasınızdır."

"Elbet farkındayım ve elbet psikiyatrislerin ilerleyiş şeklini de biliyorum."

"O zaman?"

"Yani... Benim için... Bir psikiyatriyi kandırmak, çocuğu kandırmak olur."

"Buradan iyileşmek istemediğinizi var sayıyorum."

"Ben hasta değilim doktor. Sadece bir insanın görebileceği şeyden daha fazlasını gördüm."

Doktor ellerini önde birleştirip masaya koymuş, kıstığı gözleri ile karşısındaki gence bakıyordu. Jin ise fazla uzatmadan elini yandaki omuza yerleştirmiş ve doktora zoraki gülümseme yansıtmıştı.

"Dediklerinizi harfiyen uygulayacağız doktor. Emin olabilirsiniz. Her şey için minnettarım. İyi günler."

"İyi günler."

"Kalk Tae."

Hızla omzundan çekiştirmiş kapıya ilerlemişti.

***

"Doktorları delirtme yeminin mi var? Tanrı aşkına, adam iyiliğini istiyor."

"Kötü bir şey dememiştim."

"Söylediğin şeylere bak Tae! Hemen bir psikiyatri ayarlıyorum. Zamanında aptal kafam neden yapmadıysa!"

"Aslında söylemişti. Sadece ben izin vermedim."

"Tabii! Beni delirtmek için yapabileceğin şeylerden biriydi."

"Tamam Jin. Abartma."

Arabanın aniden duruşu ve Taehyung'un ileriye savruluşu saniyeler içerisinde gerçekleşmişti. Yanına baktığında gözleri ateş fışkıran Jin ile karşılaşmış.

"Her seferinde susayım diyorum, KARDEŞİM O BENİM ÜZMEK İSTEMİYORUM DİYORUM! AMA SINIRINI AŞIYORSUN TAEHYUNG! Ne demek abartma? NE DEMEK ABARTMA?! Dalga mı geçiyorsun sen benimle? Senin için neler yapıyorum ama bir kez bile adım atmıyorsun. BİR KEZ BİLE DÜŞÜNMÜYORSUN! Neden ya neden? Bana sebebini söyle ve ben de "tamam haklıymış, özür dilerim bir daha zorlamam." Diyeyim. Bir sebep söyle ve ben de çabalamayayım! Kendini kurtatabileceğin bir yol söyle o yolda takip edeyim ben seni! Yeter anlıyor musun? Neler yapıyorum ama sen bakmıyorsun bile! Ne halin varsa gör tamam mı? Sakın! Sakın aklını başına almadan da gelme yanıma."