Winter||TaeKook

22-

-Benim, seni ağlatmaya ne hakkım var Gorgonize'm? Sil o gözyaşlarını. Benim, onlara dokunmaya hakkım yok.-

-Taetae hyung! Bu çok güzel!

Jungkook, yaptığı tatlıyı bırakmış ve Taehyung'un çizdiği çizime bakmıştı. O sırada Taehyung ise çikolatalı kurabiyeyi gizlice yiyor bir yandan da Jungkook'a bakıyordu.

-Seni çizeceğime söz verip başka bir resim çizmem kesinlikle gurursuzcaydı. Affet Gorgonize.

Jungkook kaşlarını çatmış ve Taehyung'a dönmüştü.

-Olsun! Gurursuzca falan değil hem! Kendine gel! Hem illa beni çizmek zorunda değilsin. Bu arada kurabiyeyi beğendin mi?

Taehyung, son lokmayı tuttuktan sonra elinin tersi ile ağız kenarlarını suçlu çocuk edasıyla silmiş ve başını sallamıştı.

-Güzeller. İzinsiz yedim kusura bakma.

-Sizin malzemenizi kullandım hyung. İstediğin gibi ye.

Taehyung başını sallamış ve ellerini bir birine çarptırıp silkelendikten sonra boynuna çıkarmış, çenenin altına kadar çıkarıp, göğüslerinin üstüne kadar indirmiş ve okşamıştı. Derince nefes almış, tezgaha takılı kalmış gözlerini Jungkook'a çıkarmıştı.

-Pekala. Ne yapmak istersin? Lütfen evde olan ve sakin bir şey olsun.

Jungkook kıkırdayarak başını sallamış ve koltuğa geçmiş ardından Taehyung gelmiş ve koltuğa oturmuştu.

-Ne yapabiliriz bilmiyorum.

Taehyung kafasını olumlu anlamda sallamış ve kafasını arkaya atarak tavanı izlemeye başladı.

-Hyung.

-Efendim?

-Hiç kardeşin var mı?

Taehyung gözünü Jungkook'a çevirdi.

Senin bir kardeşin var mıydı Taehyung? Yıldızın hasret dolu sesi zihninde yankılanmış, duvarları keserek kan akıtmıştı.

Var mıydı yıldız?

Vardı Taehyung. İnancın vardı.

-Var.

Nerede o?

Buralarda bir yerlerde olması gerekir Taehyung. Ama bilirsin. Yorulmuştur. Dinlenmek için geriye çekildi.

Uyusun. Hakkıdır.

Hakkıdır tabii.

-Ah kaç yaşında?

-Bilmem. En son bana on beş demişti. Belki daha büyüktür. Asla yaşını öğrenemedim. Ablam olur. Şu an nerede bilemiyorum. Yerin altında olabilir. Ama yukarıda da olabilir.

Jungkook kaşlarını çattı. Ne demeye çalıştığını sadece bir kaç saniye sonra anlamıştı.

-Üzgünüm hyung. Ben hatırlatmak istemiyordum. Yani bilmiyordum-

-Gorgonize, aştım ben.

Aşmadın.

-Kendini kötü hissetme.

-Özür dilerim.

-Dileme. Özürleri pek sevmem. Her neyse.

Taehyung gerinmiş ve ayağa kalkmıştı.