"အခုလို ကိုကို့ဆီခဏခဏလာနေတာ
ကိုကို့အမျိုးသားကသဘောကျပုံမရဘူး"
"ဒါကိုယ့်အိမ်ပါ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဧည့်သည်ကို
ခေါ်လာခွင့်ရှိတယ်။အဲ့အတွက်သူ
မကျေနပ်လည်းလက်ခံရမှာပဲ"
"အင်းပါ...ဟေဝန်းကြောင့် ကိုကို့ကို
တစ်မျိုးထင်မှာစိုးလို့ပါ"
"သူဘယ်လိုထင်ထင် ကိုယ်ဂရုမစိုက်ဘူး
ဟေဝန်း"
"ကိုကိုသူ့ကိုချစ်လားဟင်"
"ကိုယ်သူ့ကိုမချစ်ပါဘူး။လူကြီးတွေ
စိတ်တိုင်းကျလက်ထပ်ခဲ့ရုံပဲ"
ထိုအခါမှဟေဝန်းသည်"သြော်"ဟုသာ
သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။သူ့အနေနဲ့ကိုကို့
ကိုချစ်ပါတယ်။အိမ်ထောင်ရှင်ယောင်္ကျား
တစ်ယောက်ဖြစ်မှန်းသိလျက်နဲ့တောင်
မပြတ်နိုင်သေးတဲ့သံယောဇဥ်တွေဟာ
သူမကို နေ့စဥ်နဲ့အမျှ ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်
ပြင်းထန်စေသည်။သူမအတွက်တော့ကိုကိုဟာ
အဲ့လိုဖြစ်တည်မှုမျိုးပါ။
ဂျောင်ဂုလည်းဟေဝန်းနဲ့အတူMallသို့
လာရောက်လှည့်ပတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုကလေးမကတော့သူ့စိတ်တိုင်းကျ
လုပ်နေရရင်ကိုပျော်တတ်သည်မို့
ဂျောင်ဂုနဲ့ဆိုရင်ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင်။
အခုလည်း ဟေဝန်းအဝတ်စားဝယ်ရာ
နောက်ကိုလိုက်ပေးနေရသည်။
သခင်လေးဂျောင်ဂုတို့ထွက်သွားပြီထဲက
အကိုလေးထယ်ယောင်းတောက်လျှောက်အလုပ်တွေလုပ်နေရသည်။အိပ်ရာခင်းအသစ်လဲသည်၊
စျေးသွားဝယ်သည်၊ခြံရှင်းသည်။ဒါတင်
မပြီးသေးအိမ်ရှေ့ထွက်လိုက်အိမ်ထဲ
ဝင်လိုက်နှင့်အကိုလေးရဲ့တစ်နေ့တာဟာ
အမြဲလိုလို အလုပ်ရှုပ်နေတတ်သည်။
"အကိုလေး နေမကောင်းဘူးလားဟင်
နှုတ်ခမ်းတွေလည်းဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့"
"ကောင်းပါတယ်လီယောင်းရယ်။
နေပြင်းတော့နည်းနည်းပူလာလို့ဖြစ်မှာပါ"
"အကိုလေးခဏနားလိုက်ပါလား။
အလုပ်တွေကိုလီယောင်းလုပ်ပေးထားမယ်လေ။
သွားနားလိုက်ပါ အကိုလေးရယ်
အကိုလေးပုံစံကြည့်ရတာ တော်တော်လေး
ပင်ပန်းနေပုံပဲ"
