"အကိုလေးရေ ....ဖုန်းလာတယ်"
"လာပြီ လီယောင်းရေ"
"ဟယ်လို...ဘယ်သူဆက်တာလဲခမျာ"
"........."
"ကျွန်တော်အခုပဲထွက်လာခဲ့မယ်hyung"
Bogum hyungကဖုန်းလှမ်းဆက်၍
ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့လာခိုင်းနေသည်။
ဘာအကြောင်းပြောမလဲတော့မသိ။
ဖုန်းနဲ့မပြောချင်လို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ
တွေ့ပြီးမှအေးဆေးပြောရအောင်
ဟုဆိုကာ ချိန်းလာသဖြင့်ထယ်ယောင်း
သွားတွေ့ရပေဦးမည်။
"အကိုလေး ဘယ်သွားမလို့လဲ"
"ကျွန်တော်အပြင်ခဏသွားမလို့ လီယောင်း"
"လီယောင်းပါလိုက်ခဲ့ရမလား"
"ရတယ်လီယောင်း မလိုက်နဲ့တော့။
ကျွန်တော်ဝယ်စရာလေးလည်းရှိသေးလို့"
"ဟုတ်ကဲ့အကိုလေး"
ထယ်ယောင်းလည်း ချိန်းထားတဲ့Cafe shop
ဆိုင်ရှေ့ကိုရောက်တော့ ဆိုင်ထဲဝင်ကာ
Bogum hyungကိုလိုက်ရှာနေသည်။
ဒီကအပြန် Market လည်းဝင်ရဦးမယ်။
hyungကိုလည်း ခုထိရှာမတွေ့သေးဘူး။
ဘယ်စားပွဲနားမှာထိုင်နေသည်လဲတော့မသိ။
လူတွေကလည်းများသည်မို့ ရှာရတဲ့သူလည်း
မျက်စိနောက်လာပြီ။
"ယောင်း....ကိုယ်ဒီမှာ"
"အခုမှပဲတွေ့တော့တယ်။ကျွန်တော်hyung
ကိုလိုက်ရှာနေရတာခေါင်းတောင်မူးနေပြီ"
"ဆိုင်ကလူနည်းနည်းရှုပ်တော့ ကိုယ်လည်း
ယောင်းဝင်လာတာမတွေ့လိုက်ဘူး။
တောင်းပန်ပါတယ် ယောင်း"
"ရပါတယ်hyungရဲ့....ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို
ဘာပြောစရာရှိလို့ခေါ်လိုက်တာလဲဟင်"
"ယောင်း ဒီအကြောင်းတွေသိသင့်တယ်
ထင်လို့။အဲ့ပုံတွေကိုကြည့်လိုက် ယောင်း"
ထယ်ယောင်းရှေ့သို့ချပေးလာသော
စာအိတ်လေးအား ဘာများဖြစ်မလဲဟု
ဖောက်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျွန်နဲ့ဟိုမိန်းကလေး
တွဲသွားတွဲလာလုပ်နေကြသည့်ပုံတွေပင်။
ဓာတ်ပုံထဲက မိန်းကလေးသည်
ဂျွန့်လက်မောင်းကိုချိတ်လို့စျေးဝယ်ထွက်
နေသည့်ပုံတွေကအများအပြားပင်။
ပြုံးနေတယ်။ဂျွန်ပြုံးနေတယ်လေ။
ကျွန်တော်ရှေ့မှာဆိုဂျွန့်အပြုံးတွေက
မမြင်ရသလောက်ကိုရှားပါးလွန်းသည်
မဟုတ်လား။
