သားဂျွန်ရေ..သားဂျွန်"
အခန်းရှေ့မှတံခါးအားတဘုန်းဘုန်း
မြည်အောင်ထုနေသောအမေကြောင့်
ကုတင်ပေါ်မှကုန်းရုန်းထကာတံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲအမေ"
"ထယ်လေး...ထယ်လေးအိမ်က
ထွက်သွားပြီသားရယ်"
"ဗျာ..."
သူ့အရှေ့မှငိုယိုစွာပြောပြလာတဲ့အမေ့ရဲ့စကားအဆုံးမယုံကြည်နိုင်စွာ သူကိုယ်တိုင်လိုက်ရှာ
မိသည်။အောက်ထပ်သို့ဆင်သွားကာ
မီးဖိုချောင်ထဲသို့လိုက်ရှာရမယ်။
ဟုတ်တယ်..ဒီအချိန်ဆိုသူ့အတွက်မနက်စာ
ပြင်ပေးနေကြလေ။
သို့သော်မီးဖိုချောင်တွေလည်းမရှိပါ။
သူမနိုးသေးလို့များ။အိပ်ခန်း..ဟုတ်တယ်
ထယ်ယောင်းအခန်းထဲသွားရှာရမယ်။
ရှင်းလင်းနေသောထယ်ယောင်းအခန်းကပုံစံ
မပျက်ရှိနေသည်။ရေချိုးခန်း၊အိမ်အပေါ်ထပ်
ရောအောက်ထပ်ပါလိုက်ရှာသည်။
အခုချိန်သူထယ်ယောင်းကိုမတွေ့သေးပါ။
ခြံရှေ့ကိုလိုက်စစ်ဆေးကာထယ်ယောင်း
ဘယ်သွားလဲ မေးကြည့်ရမည်။
အာ..သိပြီ။သူစျေးသွားတာနေမှာ။
"နင်တို့အကိုလေး စျေးသွားတာမလား"
"......"
"ငါမေးနေတာဖြေကြလေ"
ဂျောင်ဂုသူ့အရှေ့မှတိတ်ဆိတ်နေသော
ကလေးမများအားဒေါသထွက်စွာ
အော်လိုက်သည်။
"ဟို..အကိုလေး မနက်ထဲကမရှိတော့တာပါ"
"မရှိတော့အောင်သူက ဘယ်သွားနေလို့လဲ"
"ဟို...ဟို"
သူ့အားကြောက်ကာတုန်တုန်ရင်ရင်ဖြစ်နေသော
အိမ်အကူမလေး၏အခက်ခဲကို သိသည့်ဟန်
အဒေါ်ကြီးကဝင်ဖြေပေးသည်။
ဒေါသထွက်နေသည့်သခင်လေးအား
ကြောက်ရွံ့နေသည့်ထိုကလေးမလေးကြောင့်
သူမပဲဝင်ဖြေပေးလိုက်သည်။အကိုလေး
ထယ်ယောင်းကိုသူမတို့လိုက်ရှာသော်လည်း
မတွေ့ပါ။ညတုန်းကတော့ ပြသနာတွေပြီးလို့
အသံတွေတိတ်သွားတော့အားလုံးကိုယ်စီ
အခန်းထဲဝင်သွားကြတာပဲ။အကိုလေးရော
အခန်းထဲဝင်သွားပါသည်။မနက်ရောက်မှ
အကိုလေးကိုမတွေ့တော့ပါ။သူမတို့လိုက်ရှာနေ
တာဖြင့်ကြာလှပြီလေ။
