အခုဆိုမေမေတို့အိမ်မှာလာနေတာ၄လ
လောက်ပင်ရှိနေလောက်မည်။ဖွားဖွားကတော့ပြုပြင်လိုက်ပြီဖြစ်တဲ့စတော်ဘယ်ရီခြံလေး
ထဲက အိမ်အသစ်လေးမှာသွားနေလေသည်။
ဒီအတောတွင်းသူနဲ့ဂျွန့်ရဲ့ဆက်ဆံရေးကလည်းကောင်းမွန်လာတယ်လို့ယူဆရမည်။
ဂျွန်ဟာသူ့အပေါ်မမုန်းလောက်တော့ဘူးလို့
ထင်တာပဲ။
"အာ....မေ့နေတာ။ဂျွန့်ကို Sweather လေး
မပေးရသေးဘူးပဲ။ဒီညနေဂျွန်အလုပ်က
ပြန်လာမှပဲပေးလိုက်တော့မယ်"
"သားထယ်လေးကSweather
ထိုးထားတယ်ပေါ့"
ဘယ်အချိန်ကရောက်လာမှန်းမသိတဲ့မေမေက
သူ့စကားအားပြန်မေးကာ
"ဟုတ်...ဂျွန့်ကိုပေးမလို့ထိုးထားတာ"
"သြော်..သားပြန်လာရင်သူ့အခန်းထဲသွားပေးလိုက်လေ"
"ဖြစ်ပါ့မလားမေမေရဲ့..ကျွန်တော်က
ပေးချင်ပေမယ့်ဂျွန်လက်မခံမှာကိုလည်း
စိုးတယ်။ဂျွန်ကယူပါ့မလားဟင်"
"ယူမှာပါသားရဲ့။သူကသားရှေ့မှာမို့ဟန်ဆောင်
နေတာ။တစ်ကယ်တော့သားထယ်လေးပေးရင်
သူသဘောကျပါတယ်။ဖိုက်တင်းထယ်လေး"
"ဟီး.ဟီး..မေမေကအကောင်းဆုံးပဲ"
သွားလေးစိကာရယ်ပြလာသောသူမတို့အိမ်ရဲ့
သဲသဲလှုပ်လေးကလူကိုအတင်းလာဖက်
လေသည်။ဒါကြောင့်မို့လည်းသားထယ်လေးကို
ချစ်နေရတာလေ။အဲ့ကလေးကအတတ်လေး။
"ဒါကလူကိုချွဲနေတာပေါ့လေ။သားထယ်ကအလည်လေးပဲ"
သူမကိုဖက်ကာချွဲနေတဲ့ကလေးကြောင့်
အသည်းယားရပြန်သည်။ဒီပုံအတိုင်းဆို
ထယ်လေးသာကလေးအဖေပေါက်စလေး
ဖြစ်သွားရင်ရော အခုလိုပဲချွဲနေဦးမလားဆိုတာသူမသိချင်မိသည်။
"ထယ်အခန်းထဲ ဝင်တော့မယ်နော်မေမေ။
မိုတီအတွက်ကျေးဇူးပါ"
"ရတယ်..ရတယ်။မေမေကအမြဲတမ်း
သားထယ်ဘက်ကပဲ။Fighting baby"
"Fighting Ommonie"
မေမေ့ရဲ့အားပေးစကားကြောင့် ဒီညတော့
ဂျွန်ပြန်ရင်သွားပေးမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။သူပေးတဲ့Sweatherလေးကိုဂျွန်
လက်ခံလောက်မှာပါ။
