Ep 15 (U)

79.7K 5K 630
                                        

"ကဲ...ဖေဖေကြီးတို့အိမ်က ကလေးလေး ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ကစပြီး တရားဝင်လူကြီးလေးဖြစ်ပြီနော်... အရာရာကို ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်ပြီးတော့ လူသားခြင်းစာနာစိတ်အပြည့်ရှိတဲ့သူဖြစ်ပါစေကွာ"

ထည်ဝါက လူကြီးတွေကို ကန်တော့ပြီးတော့ ဖေဖေကြီးက ဆုပေးသည်။

"ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေ ဖေဖေကြီး"

"မေမေကြီး ကလေးလေးက လူကြီးလေးဖြစ်ပြီ... ကျန်းမာသက်ရှည်ပါစေကွယ်"

မေမေကြီးက ပြုံးနေပေမဲ့ စိတ်ထဲဝမ်းသာဝမ်းနည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

"မင်း ၁၈နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ ငါ ကားမောင်းပို့ရ သက်သာပြီပေါ့ကွ...ကောင်းတယ်ဟေ့"

လေးမောင်က သူ့ထုံးစံအတိုင်းပြောပေမဲ့ ထည်ဝါ့ကို ကားမောင်းပို့ရမည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ရမှာ နှမြောနေပုံရမှန်း ထည်ဝါရိပ်မိရပါသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အပါတ်ကတည်းက ဒီစကားကိုပဲ ခဏခဏပြောနေခဲ့သည်မဟုတ်လား။

"ပါပါးသားလေး... လူကြီးလေးဖြစ်ပြီဆိုပေမဲ့ အိမ်မှာတော့ ကလေးလေးပဲ လုပ်ဦးနော်... ပါပါးက ညအိပ်ခါနီးတိုင်း ပွေ့ပြီးသိပ်ချင်သေးတယ်"

ပါပါးက ထိုသို့ပြောတော့ ဖေဖေကခေါင်းငုံ့သွားသည်။ ထည်ဝါက ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်နေရာမှထ၍ ပါးပါးရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက်ကာ...

"ဝမ်းဖိုးက အမြဲတမ်း ဒီအိမ်ရဲ့ ကလေးလေးပဲနော် ပါပါး"

"ဟုတ်ပါပြီ ဗျာ"

ထည်ဝါက ပါးပါးကို ဖက်ထားရာမှ ထကာ ဖေဖေ့ပေါင်ပေါ် အတင်းတိုးဝင်ပြီး တက်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ"

"ကျစ်! မကြီးမငယ်နဲ့ကွာ ဘယ်ကို အတင်းလာတိုးပြီး ထိုင်နေတာလဲ...သွား"

ဖေဖေက ပါးစပ်က သွားဟု မောင်းထုတ်နေပေမဲ့ လက်တွေကတော့ ထည်ဝါ့ကိုဖက်ထားသည်မှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်။

"ဖေဖေ့... ပေးလေ"

ထည်ဝါက ဖေဖေ့ရှေ့မှာ လက်ဝါးဖြန့်ပြီးတောင်းတော့ ဖေဖေက အိတ်ကပ်ထဲမှ ကားသော့ကိုနှိုက်ယူပြီး ထည်ဝါ့ လက်ထဲထည့်ပေးသည်။

Wonderful PromiseTempat cerita menjadi hidup. Temukan sekarang