Eleanor (Series #1)

Panimula

"TAMA na, Vaughn."

Maingat na inalalayan ni Khalid ang gumegewang-gewang na kaibigan. Napasinghap siya at agad napailing nang maamoy ang matapang na singaw ng alak mula sa bibig nito.

"Nakapitong bote ka na. Tama na 'yan."

Kinuha niya ang hawak nitong bote, pero sinubukan pa rin itong bawiin ni Vaughn. Mabilis na iniwas ni Khalid ang bote at ibinalik ito sa ref, saka kunot-noong tinitigan ang kaibigang nakatawa habang nagkukuwento ng kung anu-anong bagay na naririnig lang niya kapag ito'y lasing.

"Tapos pre, alam mo ba? Ang ganda shana nung gerlpren ni Hoshe Rishal. Pero...pinshan pala niya yun! Kung hende ako bantay ng mga tao noon, hende ko malalaman 'yon!"

Tawang-tawa ito habang nakatingin sa kawalan — na para bang may inaalalang alaala na siya lang ang nakakaalam.

Sa isip ni Khalid, tuwing nalalasing si Vaughn ay parang nababaliw ito. Minsan na nga niya itong tinanong kung mahilig ba ito sa mga pelikula o nobelang may temang kasaysayan, lalo na tungkol sa panahon ng mga Kastila, dahil sa tuwing nalalasing ito, iyon an palaging nitong bukambibig.

Pero palaging "Hindi" ang sagot ni Vaughn. Napapangiwi si Khalid sa tuwing maririnig ito, umaasang sana pareho sila ng interes, para may mapag-usapang matino. Pero palaging palabiro, gala, at walang patutunguhan ang usapan nila kung kaya't hindi niya ito makausap nang may sinseridad.

Ngayon ang ikatlong araw na nalasing ang kaibigan niya. Sa lahat ng araw na nalasing ito, bukambibig nito ang kasaysayan ng Pilipinas. Bagama't natutuwa si Khalid dahil sa mga bagong nalalaman niya ukol sa kasaysayan, hindi naman niya maiwasang magtaka kung bakit ito ang palaging bukambibig ng kaibigan sa tuwing ito ay lasing. Hindi niya alam kung ito ba ay nakapagbasa na ng mga ganoong libro o may mas malalim pang dahilan kung bakit iyon ang bukambibig nito.

Nang mahimasmasan, tumayo si Khalid at kumuha ng kumot. Lumapit siya sa kaibigan at ipinatong ang kumot sa ibabaw ng katawan nito. Nakatulog ang kaibigan niya sa sofa. Nakaawang pa rin ang bibig nito kaya napangiwi siya nang maamoy muli ang alak. Ginamit niya ang daliri para isara ang bibig nito, saka napabuntong-hininga.

Tahimik siyang pumasok sa kaniyang kwarto. Kasalukuyan itong nangungupahan kasama si Vaughn na naging kaibigan niya lang noong nagtrabaho siya sa isang cafe last year. Ito ang naging backer niya dahil hindi siya maaaaring magtrabaho roon kasi 16 years old lang siya noong time na yun. Matalik din kasing kaibigan ni Vaughn ang may-ari ng cafe na hindi niya alam kung sino. Simula noon ay naging close na sila hanggang sa pagtuntong ni Khalid ng college ay humanap siya ng uupahang apartment na malapit sa university na papasukan niya. Sakto namang malapit lang ang apartment ni Vaughn sa university kaya pinaupa na lang din siya roon.

Napasandal si Khalid sa pinto. Hindi niya alam kung hanggang kailan pa niya kayang magpanggap na malakas.

Araw-araw silang magkasama ni Vaughn pero wala itong ideya tungkol sa pinagdaraanan niya.

Matagal na siyang pagod.

Hindi niya alam kung depresyon ba ito, o basta lang stress. Wala rin siyang pampa-check-up. Hindi kakayanin ng budget. Basta ang alam niya, pagod na siya. Paulit-ulit lang. Wala siyang pahinga. Hangga't hindi siya nakararaos mula sa hirap ng buhay, hindi siya makakausad. Hindi siya makakapag-heal.

Ilang oras ang lumipas, tumayo si Khalid at lumabas ng kuwarto. Kinuha niya ang tumbler at panyo niya na nasa mesa. Tiningnan niya muna ang kaibigan at nang makitang mahimbing itong natutulog, lumabas na siya sa pinto ng apartment room na tinutuluyan nila.

_____

"NAKAKAPAGOD NA!"

Sigaw ni Khalid sa kawalan. Kasalukuyan itong nasa dulo ng Magsaysay Boulevard.