Comma -HyunLix-

9

"Felix, uyan hadi yemek vakti."

Gözlerimi açıp gelen Hyunjin'e baktım.

"Biraz daha uyusam?"

"Sonra yemek kalmaz sana, hadi gel."

Yanıma kadar gelmiş ve terliklerimi bana çevirmişti. Sonra üstümdeki örtüyü kaldırıp beni yatakta oturur hale getirmişti.

"Ellerini ve yüzünü yıkayalım hadi."

Terliklerimi giydirince ayağa kalktım. Kolumu tutup beni yönlendiriyordu. İlk tuvalete girmiştik. Musluğu açıp yüzümü yıkamama yardımcı olmuştu. Azda olsa uykum açıkmıştı ama hâlâ yorgundum.

Birlikte yemekhaneye girmiştik. Beni bir masaya oturtmuş ve beklememi söyleyip gitmişti. Kısa süre sonra elindeki yemek tepsisi ile dönünce gülümsedim. Çok acıkmıştım ve hemen yemek yemek istiyordum.

"Ye bakalım."

Elinden tepsiyi alıp hızlıca yemeye başladım. Doyana kadar yiyip elimdeki çubukları bıraktım.

"Sen neden yemiyorsun?"

"Aç değilim."

"Hm... Niye doktor olmak istedin ki?"

"Bilmem."

"Bu çok şüphelendirici... Bir sebebi olmalı bence."

"Bence konumuz şu an senin hastalığın. Benim neden doktor olmak istediğim değil."

Kafamı salladım. Bu konudan rahatsız olmuş gibiydi.

"O halde... Dışarıya çıkabilir miyim?"

"Doyduysan çıkalım."

"Doydum tabiki."

"Gidelim."

Sevinçle ayağa kalkıp hızla yemekhane çıkışına ilerledim. Hyunjin'de arkamdan geliyordu. Birlikte bahçeye çıkmıştık.

"Yürümek istiyorum, geceleri yürümeme ailem izin vermezdi."

"Gece hiç dışarıya çıkmadın mı?"

"Sadece birkaç kez misafirlikten dönüşte çıktım. Onun dışında hiç çıkmadım."

"Anladım, annen ile bu konuyu hiç konuşmuş muydun?"

"Annemle konuşacak vaktim yok benim. Okuldan gelince hizmetliler yemek getiriyor, sonra zar zor ilaçlar derken yine sabah okul vaktine kadar uyuya kalıyorum. Annem öyle odasından çıkmaz nadiren hafta sonları görürdüm."

"Hafta sonları seni nasıl uyutuyorlardı?"

"Hafta içleri sürekli uyuyordum ama hafta sonları bu biraz daha azalıyordu. Hafta sonları kriz geçirmediğim halde ilaç almıyordum. Fakat odamdan çıkmam yasak oluyordu."

"Babamı pek görmüyorum demiştin. Annenin bu yaptıklarını bilmiyor anlamına mı geliyor?"

"Hayır, biliyor. Hatta ilaçları o alıyormuş. Bir tane doktor vardı... Sürekli benimle konuşmak istiyordu..."

Olduğum yerde durdum. Hyunjin'de durup bana bakmıştı.

"İstiyordu?"

"Boş versene. Önemli değildi."

"Lafının sonunu getirmelisin Felix."

"Söylemek istemiyorum."

Onu geçip önden yürümeye başladım. Hastanenin arkasına gelmiştim. Orada gördüğüm Jeongin ve Jisung ile koşarak yanlarına gittim.