Comma -HyunLix-

13

Gözlerimi açtığımda çiçekler elimde yoktu, Hyunjin'de elimi tutmuyordu. Sadece yatağa rahat bir şekilde yatırılmış ve üzerim örtülmüştü. Ne zaman uyumuştum? Hyunjin nereye gitmişti?

Ayağa kalkıp terliklerimi giydim ve odadan çıktım. Sessiz hastane koridorunda doktorların olduğu odaya ilerledim. Kapısı kapalıydı. Yavaşça açıp içeriye baktım. Hyunjin masanın en ucuna oturmuş elinde bir sürü kağıt vardı.

Kaşlarımı çatıp ona doğru ilerledim. Tüm doktorlar bana bakıyordu. Yanına gidip elini tutunca bana baktı.

"Felix? Ne zaman uyandın?"

"Neden elimi bıraktın? Birkaç hafta önce bana söz vermiştin. Şimdi uyudum diye mi bırakıyorsun?"

Herkes bize bakarken birkaç hemşire gelip beni tutmaya çalışınca Hyunjin bir kolu ile bana sarılmıştı.

"Sorun yok."

Gözlerim titriyordu.

"Cevap versene."

"Haklısın, gel gidelim hadi."

"Haklısın diyerek kaybolamazsın!"

"Sakinleştirici getirin siz."

Arkadan bir kadın sesi duyulunca Hyunjin ve ikimiz oraya döndük.

"Sakinleştirici ne için Bayan Sim?"

"Ne kadar sinirli baksana."

"Hastalarıma öyle kafanıza göre sakinleştirici veremezsiniz. Felix sinirli olabilir ancak kendisini sakinleştirmeyi biliyor."

"Burada öylece bize bağıramaz."

Bu kadın kimdi? Sürekli benle alakalı bir şeyler diyordu.

"Bayan Sim, hiçbir hastama müdahale etmeye çalışmayın. Benden habersiz bir doz bile ilaç verilmeyecek. Özellikle Felix'e."

"Hastaların sana zarar verince ne olacak?"

"Siz sanırım hastalarınızı uyutarak tedavi ediyorsunuz?"

Kadının yüzünü farklı bir hâl almıştı. Hyunjin'in elini sıkı sıkı tutuyordum.

"Gidelim mi Felix?"

Kafamı yavaşça salladım. Birlikte doktorların odasından çıkıp benim odama ilerledik.

"Bana cevap vermedin."

"Birkaç iş için çağırdılar, özür dilerim gitmem gerekti."

"Bir daha gitme. Tek başıma uyurken korkuyorum..."

Son birkaç haftadır bu da vardı. Kendi kendime uyumaktan korkuyordum. Yanımda Hyunjin olunca rahat bir şekilde uykuya dalıp dinleniyordum. Geceleri uyumama yardımcı oluyor sabahta ben uyanmadan gelmeye çalışıyordu.

"Biliyorum, biraz daha uyumak ister misin?"

"İstemem..."

"Pekala, birkaç saat sonra akşam yemeği var."

Kafamı salladım.

"Hyunjin, tüm kağıtları ve kalemleri aldınız. Ben çok sıkılıyorum bu odada."

"Bana sadece bir hafta ver. Bir hafta sonra sana yine kağıt ve kalemlerini vereceğim."

Aklımda birçok soru vardı. Ama sormalı mıydım bilmiyordum.

"O gün... Neden çatıya çıktın?"

"Hangi gün?"

"Beni tuttuğun ve kızdığın gün."