Comma -HyunLix-

18

Yemek sonrası herkes koltuklara oturmuştu. Tabiki ben, Jisung ve Jeongin yanyana oturup bu garip ev ortamına bakıyorduk.

"Ya Chan saçmalama!"

"Ne demek saçmalama ya! Sadece bakmak istiyorum."

"Chan boşuna açma, içini boş görünce üzülebilirsin."

Hemen olayı açıklayım, Chan Changbin'in beynine bakmak istediğini söylemişti Changbin ise kızıp bağırmıştı. Minho ise şimdi araya girmişti.

"Minho öldürürüm seni!"

"Her neyse... Eee nasıl buldunuz ortamı?"

Seungmin bize hitaben konuşunca Jisung hemen öne atlamıştı.

"Harika! Her şey çok güzeldi Seungmin hyung."

"Evet öyleydi hyung. Ancak biz kalksak iyi olacak değil mi Jisung?"

"Kalkmak mı..?"

Jisung'un gitmek istemediği belliydi.

"Geç oluyor."

"Pekala... Her şey için teşekkür ederiz hyung."

"Rica ederim çocuklar. Sizi geçireyim."

Ben ve diğer üçlü ayağa kalkınca ev halkının gözleri bize dönmüştü.

"Ne oldu?"

"Jisung ve Jeongin gidecekler."

Dedi Seungmin. Herkes kapıya doğru ilerliyordu.

"Görüşüz Jeongin, görüşürüz Jisung."

Minho bunu diyince Jisung ayakkabısını giyerken kısa süre bana ve Jeongin'e sırıtarak baktı.

"Görüşürüz Minho hyung..."

Jeongin kapıdan ilk çıkan olmuştu Jisung bana sarılıp Jeongin'in yanına gitmişti. Bende gülümseyerek el salladım. Kapıyı kapatıp arkamı dönünce Changbin elindeki kask ile bana bakıyordu.

"Bakma bana öyle al şunu kafana geçir. Bu deli sayesinde beyninin can güvenliği yok."

Diyerek biraz arkada elinde beyin maketi ile gözlüğünü düzelten Chan'ı göstermişti.

"Aa, şey..."

"Kem küm etme canım. Beni dinle sen beni. Tak şöyle kafana..."

Kafama kaskı geçirip bağlamıştı.

"Hah şöyle."

"Changbin, rahatsız etmesene Felix'i."

Hyunjin yanıma gelip Changbin'in taktığı kaskı çıkartmıştı.

"Ne rahatsızlığı? Sana diyorum ki şu deliyi götür eline de bir beyin ver deşsin dursun işte. Sonra bize saldırıyor garibim..."

"Seni duyabiliyorum Changbin."

"Bende senin beni duyabildiğini biliyorum."

Chan kafasını sağa sola sallamış ve elindeki beyin ile üst kata çıkmıştı.

"Uykun var mı? İstersen sana odayı göstereyim."

Hyunjin'in sorusu ile ona döndüm ve hafif bir şekilde gülümsedim.

"Aslında pek uykum yok."

"Anladım, ne zaman uyumak istersen tabi. İlaçlarını aldın mı?"

"İlaçlar mı..?"

Ben onları unutmuştum...

"Şey... Unuttum ben onları."

O da gülümsemiş ve kafasını sallamıştı.