Comma -HyunLix-

6

Karanlık odada tek başıma oturmuş camdan bakıyordum. Bu gece az da olsa Hyunjin'e bir şey anlatacaktım. Çünkü buradan bir an önce çıkmak istiyordum. Kapım açılınca gözlerimi oraya çevirdim. Koridordan içeriye sızan ışık gözlerimi almıştı.

"Felix?"

"Işığı açma ve gel lütfen..."

Işığı açmamış sadece kapıyı kapatıp yanıma gelmişti.

"Benimle konuşmaya karar vermişsin."

"Evet verdim, ama senden istediğim tek bir şey var."

"Ne istiyorsun bakalım?"

Derin bir iç çektim.

"İlaçlarımı... Sen dışında kimse yapmayacak. Anladın mı?"

"Neden ki? Bir sorun mu var?"

"İnsanlara güvenmiyorum."

"Bana güveniyorsun ama?"

"Sen doktorsun ve birkaç kere ilacımı yaptın."

Kafasını sallamıştı.

"O halde... İlk ilacını mı yapalım yoksa konuşalım mı?"

"İlacı yap ve bitsin."

"Pekala."

Masa lambasını açmış ve cebinden bir şırınga çıkartmıştı. Kolumu ona uzatınca yavaş bir şekilde iğneyi batırıp ilacı bana enjekte etmişti.

"Kollarım resmen delik deşik oldu. Hap kullanamaz mıyım?"

"Hap kullanmanı istemiyorum. Senin için iğne daha doğru bir karar."

"Sebebi ne?"

"Sana verdiğim ilacın dozu sürekli değişiyor. Ve hap yutmak bir süre sonra mideni bulandırır. Aslında damar yolu açıp ilaçları hep aynı yerden verebiliriz ancak bazen kriz geçiriyorsun ve o açık damar yolu ile kendine zarar verme olasılığın fazla."

"Gerçekten mi?"

"Evet. Bu yüzden iğneden devam edeceğim."

"Diğerleri... Hap kullanıyor ama?"

"Onların hastalıkları ve senin hastalığın farklı. Onların kişilik bozuklukları var senin ise..."

Susunca ona baktım.

"Benim ise?"

"Senin hastalığının şizofreni olduğunu düşünüyorum fakat benimle konuşmadığın için tam bir teşhis koyamıyorum."

"Her doktor öyle diyor."

"Ne diyorlar?"

"Şizofren hastası olduğumu, ilaç alıp hastanede yatmam gerektiğini. Bunları kabul etmediğim için ailem kriz geçirip kendime zarar vermemem amaçlı buldukları dahiyane fikir ise beni uyku ilaçları ile beslemek. Günde ondan fazla kez veriyorlar. İçtiğim suda, yemekte, tatlıda, normal ilaçlarda. Her şeyde!"

"Aslında seni uyutmaları kötü. Bu hastalığını daha da tetiklemiş."

"Saçmalık... Altı yılın beş yılını uyuyarak geçirmiş olabilirim."

"Anlıyorum. Benimle biraz daha geçmişi konuşur musun?"

Ellerimle oynamaya başladım. Onunla konuşacağım demiştim ancak anlatacaklarım bile beni sinirlendiriyordu.

"Yani aslında... Nereden başlamalıyım bilmiyorum."

"Ailenden bahset. Bundan altı yıl önce nasıl bir aileydiniz?"