De Marauders en Y/N(Dutch)

Hoofdstuk 34

POV Mattheo

Er is al een week voorbij gegaan. Ik ben deze hele week niet op komen dagen voor het ontbijt, lunch en diner. Het eten werd altijd naar mijn kamer gebracht. Er waren dagen dat ik zo op was in mijn gedachtes dat ik geen hap door mijn keel kreeg. Y/N komt ook haar kamer niet uit heb ik gehoord. Sirius is al een aantal keren woedend aan mijn deur gekomen. Ik deed nooit open.

Het voelt raar om al deze verschillende emoties weer te voelen. Ik haat mijn vader hiervoor. Als ik nooit zijn zoon was geweest was ik nu normaal. Samen met haar. Ik had samen met haar kunnen zijn.

Ik had nooit verwacht dat ze me zou aankijken na alles wat er was gebeurd. Laat staan knuffelen. Ik vraag me af hoe het met haar zou zijn. Misschien zou ik haar moeten bezoeken. Of moet ik haar meer tijd geven. Ik zuchtte. Ik weet niet wat ik moet.

POV Y/N

Er is al een week voorbij gegaan. Ik ben deze week niet op komen dagen voor het ontbijt, lunch en diner. Remus en Sirius komen regelmatig checken of het met mij gaat. Ze brengen ook altijd eten naar mijn deur. Ik reageer nooit op ze. Ik ben er nog niet klaar voor om überhaupt te reageren. Ook al zou ik er klaar voor zijn weet ik nog niet wat ik zou moeten zeggen.

Ik wilde Mattheo wel opzoeken. Ik wilde naar hem schreeuwen en het andere moment wil ik alleen verduidelijking. En dan wil ik dat we samen konden zijn zoals vroeger.

POV Remus

Dit is al de zevende dag dat Y/N niet uit haar kamer komt. Mijn wolf en ik voelen ons alleen. James, Nathan en Regulus zijn al op zinnen gekomen dat Y/N tijd nodig heeft voor haar zelf. Sirius is continu bezig met van alles, maar ik heb geen idee wat. We brengen soms wel is samen eten naar Y/N, maar meestal ben ik de enige die echt eten brengt. Soms ligt haar eten onaangeroerd voor haar deur, soms is het bord half leeg. Het is stil hierzo zonder haar aanwezigheid. Ik wou dat ze uit haar kamer kwam.

POV Sirius

Sinds dat Y/N op haar kamer zit, kan ik zelf ook alleen op mijn kamer zijn. Om de tijd te verdoen ben ik altijd bezig met schetsen. Ik schets vooral haar. Haar mooie lach met haar golvende haren en glinsterende bruine ogen. Mijn tekeningen zijn niks vergeleken met haar. Kwam ze maar weer haar kamer uit.

POV Mattheo

Het kostte me al mijn moed om mezelf te fatsoeneren om haar te bezoeken. Mijn haar zat nog nat aan mijn voorhoofd geplakt na het douchen. Ik haalde er snel een handdoek door waardoor het nu alle kanten op stond. Ik had een simpele zwarte broek aan met een knal blauwe t-shirt. Toen ik en Y/N klein waren droegen we altijd dezelfde blauwe t-shirt aan. Het is misschien niet hetzelfde shirt van vroeger, maar de kleur komt wel overeen. Zou ze het herkennen? Ik streek mijn broek glad en begon naar Y/N haar kamer te lopen.

POV Y/N

Vandaag ga ik echt naar hem toe. Ik heb mezelf voorgenomen niet meer te aarzelen. Ik twijfelde aan mijn kleding keus ook al zou dat niet moeten. Ik had een warme bruine coltrui aan met een leuke plaided skirt. Ik had mijn favoriete zwarte schoenen met hakken eronder aangedaan. Mijn haar had ik lichtelijk gekruld, zodat het in golven over mijn rug viel. Ik had de sieraden van de jongens aan die ik cadeau had gekregen.

Op mijn nachtkastje stonden nog boeken van de bibliotheek die ik moest terug brengen. Ik pakte ze op en bereidde me voor om de deur open te doen. Ik streek met één hand mijn rok glad en reikte mijn hand uit naar de deurklink.

POV Mattheo

Ik stond nu al een kwartier voor haar deur te wachten. Ik aarzelde steeds met aankloppen. Wat als ze me helemaal niet wilt zien. Ogh hou toch op man. Wees niet zo'n pussy en klop aan. Ik trok mijn schouders naar achteren en rechtte mijn rug. Net toen ik aan wilde kloppen, vloog de deur abrupt open. Y/N schrok even en liet de boeken uit haar handen vallen. Ik zag haar lichtjes blozen. We hurkten op hetzelfde moment neer om de boeken op te pakken. We wilden net hetzelfde boek oppakken, toen mijn hand over die van haar gleed. We trokken allebei onze hand weg. ''Sorry.'' ''Sorry.'' Zeiden we allebei tegelijkertijd. We keken elkaar aan en ik glimlachte naar haar. Ze keek blozend weg. Ik was blij. Mijn glimlach werd alleen maar breder. Ik pakte het laatste boek op en stond op. Zij stond ook op. Ik gaf de boeken aan haar terug. ''Dankjewel.'' Zei ze zachtjes met een lieflijke stem. ''Geen probleem.'' Zei ik terug.