De Marauders en Y/N(Dutch)

Hoofdstuk 31

***HEYAAAAAA het is weer eens zo lang geleden ik weet dat ik zei dat ik meer zou schrijven maar ik ben dat stiekem gewoon helemaal vergeten, maarrrrr hier is meer. Ennuhhh ik vind dat Mattheo gewoon een softie moet worden lol. Nu weet ik echt een geweldig einde niet dat die binnenkort komt lol. Maar veel plezier met lezen. btw ik vind dat harry potter fanficties zo weinig voorkomen nu het afgelopen jaar. echt sip. hoop dat jullie deze blijven lezen hehe.

groetjess nooomppieee***

POV James

Het was heel stil aan de eettafel. Niemand zei iets. Het eten was wel verrukkelijk. Ik zag dat Y/N maar een beetje in haar eten zat te porren, maar ze at niet veel. Mattheo staarde haar wel heel intens aan. Wat een creep. Gelukkig heb ik nog snoepjes van zonko's. Misschien krijgt Y/N dat wel naar binnen. Zal het vanavond wel brengen. Ik keek even naar Nathan en hij keek niet bepaald vrolijk. Zoals ik dacht keek hij naar Mattheo. Hij leek op zijn hoede. Dat zijn we allemaal wel denk ik. Ik schraapte mijn keel. Sirius keek me raar aan. Ik keek hem met zo'n blik aan die zei wat. Sirius rolde met zijn ogen en begon allemaal gebaren te maken met zijn handen. Ik deed precies hetzelfde. Toen we klaar waren met onze wilde gebaren en ik om ons heen keek, zag ik dat iedereen ons zat aan te staren. ''Wat?'' vroeg ik. Iedereen keek weer weg en begon weer te eten. Y/N niet. Die keek mij glimlachend aan. Ik glimlachte terug naar haar. Paar seconden later stond ze op en zei ze: ''Ik heb geen honger meer als jullie het niet erg vinden ga ik naar bed.'' Iedereen mompelde een ja is goed behalve Mattheo. Hij kletterde zijn bestek op zijn bord en schoof zijn stoel hard naar achter en begon weg te lopen. Ondertussen was Y/N ook al weg. Ik hoorde Nathan hoorbaar zuchten. ''Nou die is ook eindelijk weg.'' Zei Sirius. Regulus liet een hmm horen. ''Wat gaan we nou doen?'' vroeg Remus. ''Hoe bedoel je?'' vroeg Nathan. ''Wat gaan we doen tegen voldemort.'' Zei Remus. We weten nog steeds niet precies wat hij wil. ''We weten niet wat hij van Y/N wil, dus we kunnen niet veel meer doen dan afwachten.'' Zei Regulus. ''Regulus heeft gelijk.'' Zei ik. ''Mattheo weet het misschien wel.'' Zei Sirius. ''We kunnen denk ik niet veel van hem verwachten.'' Zei Nathan. Ik knikte instemmend. Het is niet alsof die gast zo vrijgevend is, maar aan de andere kant heeft hij wel zijn huis open gesteld voor ons. ''We wachten het af, maar blijven wel goed opletten.'' Zei ik tegen de rest. Iedereen knikte instemmend en ik kreeg een kneepje in mijn hand van Nathan. Ik keek even opzij naar hem om hem een halve glimlach te geven.

POV Y/N

Veel honger had ik niet, dus ik besloot maar gewoon om weg te gaan. Ik bleef nog even bij de deur staan aan de andere kant van de eetzaal. Ik hoorde iets hard kletteren aan de andere kant van de deur en begon snel weg te lopen. Ik wist niet precies welke kamer van mij was. Volgens Sirius zat mijn kamer tegenover die van hem, maar ik weet niet waar hun kamers zijn. Ik liep zo snel mogelijk naar de trappen en rende ze per twee trappen omhoog totdat ik bij de derde verdieping was. Ik ging halverwege de trap zitten en begon te wachten op de jongens. Tegenover de trap zat een reusachtige raam waar ik alle sterren uit kon zien. Het was wel rustgevend. Ik zat nog niet zo heel lang naar buiten te staren toen ik voetstappen hoorde. Laat het please niet Mattheo zijn. De voetstappen kwamen steeds hoger de trap op. ik keek over de reling en zag Mattheo naar boven lopen. Ik zuchtte. Heb ik weer. Ik wilde me net omdraaien en weglopen, maar ik was al te laat. Mattheo zat me al aan te kijken. ''Y/N.'' zei hij nors. Ik sloeg mijn armen over elkaar en zei zijn naam nors terug. Hij stopte een paar treden onder mij. Hij zei niks en staarde me alleen aan. Met zijn mooie donkere ogen. Ze glanzen net als de sterren van buiten. Met zijn strakke kaaklijn die nu nog duidelijker te zien is in het maanlicht. Zijn mond met lichtroze lippen. Ik schudde mijn gedachtes weg. Ik mag niet zo nadenken. Hij heeft mij verlaten jaren geleden. Ik hoor geen gevoelens of andere dingen voor hem te hebben. Maar ik kan het gewoon niet helpen dat ik geen afscheid had kunnen nemen en dat ik nog steeds geen fatsoenlijke einde heb van wat we ook hadden. ''Y/N.'' zei Mattheo nog een keer mijn aandacht trekkend. Hij zei het dit keer anders. Met een uitgeputte stem. ''Mattheo.'' Zei ik zuchtend en geïrriteerd terug. Ik keek hem aan in zijn ogen en ze glinsterden zo veel. Hij bleef een tijdje stil staan. ''Ga je nog iets zeggen?'' vroeg ik aan hem. Hij deed zijn mond af en toe open en dicht alsof hij iets wilde zeggen. ''Als je niks gaat zeggen dan ga ik weg.'' Ik rolde met mijn ogen en draaide me om en begon weg te lopen. Ik was net aan de bovenste tree toen Mattheo mijn pols vast pakte en mij omdraaide. Ik kon mijn balans niet houden en viel de trap af. Mattheo trok mij snel naar zich toe en ik botste tegen hem op. Ik hoorde hem een zachte oempf maken. Mijn handen lagen op zijn borst en hij had nog steeds mijn pols vast met een hand. De ander zat op mijn taille. Ik keek naar hem op. Hij is nog steeds een heel kop groter ook al sta ik een tree hoger. Ik keek hem onderzoekend aan, maar er was geen enkele emotie van hem af te lezen. Ik schraapte mijn keel en begon van hem weg te stappen. Hij liet me los. ''Je kamer is op de tweede verdieping.'' Zei hij. ''Oke.'' Zei ik stilletjes. Ik liep langs hem heen om naar beneden te lopen. Ik hoorde hem achter me aan lopen. Waarom volg je me nou. Ik rolde met mijn ogen. Ik wilde me omdraaien om hem een snarky comment te geven over dat hij mij niet moest volgen, maar net toen ik me omdraaide drukte hij zijn lippen op die van mij. Ik sperde mijn ogen wijd open. What the fuck. Ik wist dat het fout is, maar het voelde fijn dat hij mij kuste, dus ik kuste hem terug. Ik sloot mijn ogen en kuste hem gewoon terug. Het was geen kus vol lust. Het voelde fijn en vertrouwd. Ik heb zijn lippen gemist besefte ik me net. Het voelde zo liefdevol. Zijn lippen verlieten die van mij zachtjes. Hij wreef lichtjes met zijn lippen over die van mij voordat hij terugtrok. Het voelde alsof hij gewoon op mijn lippen blies zo zacht was het. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik was helemaal verbaasd. Ik hield mijn hand omhoog en drukte die zachtjes op mijn lippen. Ik slikte. Mattheo deed een stap naar achter en haalde gefrustreerd zijn handen door zijn haar. ''Verdomme!'' schreeuwde hij. Ik schrok van zijn plotselinge uitbarsting en stapte geschrokken naar achter. Hij keek razendsnel op met woede in zijn ogen. Hij doorzocht mijn gezicht en kalmeerde toen kort. Mijn hart gaat als een razende tekeer. ''Sorry dat had ik niet moeten doen.'' Zei hij. Ik wist niet wat ik moest zeggen. ''Ik- ik ehm. Wat?'' strompelde er uit mijn mond. Hij grinnikte zachtjes. Het was geen eng grinnikje. Hij klonk net als vroeger. Toen we nog een relatie hadden. De tranen kwamen in mijn ogen. Waarom. Waarom nu. Ik werd boos. Waarom moest hij me nou verlaten. Waarom moest hij nou weer precies nu terug komen. Mattheo's glimlach verdween en hij keek verbaasd en een klein beetje alsof hij gekwetst was. ''Y/N? Het spijt me. Ik had kunnen weten dat je het niet wilde.'' Dat is het hem nou juist. Ik wil het wel. Maar de mensen om mij heen. Het verleden. ''Waarom moest je me nou verlaten?'' vroeg ik snikkend terwijl er een traan over mijn wang liep. Mijn onderlip trilde een beetje. Hij keek even verdwaasd. Eindelijk trok het tot hem door. ''Y/N dat kan ik echt niet uitleggen.'' Zei hij. ''Waarom niet!'' zei ik boos en verdrietig. ''Het is geen verhaal voor nu.'' Waarom moet je altijd alles voor me verbergen. ''Waarom maak je niet gewoon een einde aan wat we hadden. Ik heb geprobeerd om door te gaan met mijn leven, maar een deel van mij wil je altijd vergeven en terug met je samen zijn.'' ik kan dat niet meer aan. Mattheo leek geschokt door mijn uitbarsting. Hij reikte zijn hand naar me uit. ''Blijf van haar af.'' Gromde iemand. Mattheo aarzelde even maar liet zijn hand daarna zaken. Hij snoof en keek minachtend weg. Ik probeerde zijn gezicht te onderzoeken, maar hij draaide zich van me af en liep weg. Ik snikte eventjes kort. Er liepen voetstappen mijn kant op en Nathan stond voor me. Hij keek nogal ernstig. ''Kom hier.'' Zei hij met zijn handen open voor een knuffel. Ik stortte me snikkend op hem af. ''Het spijt me. Ik kan er niks aan doen. Ik ben afschuwelijk voor de rest.'' Nathan suste me geruststellend en wreef over mijn rug. ''Shh Shh. Kom ik breng je wel naar je kamer.''