Haunted Chess | ✓

CHAPTER 7

Manila, Philippines
Lee University

They say everything happens for a reason. Even bad things. But what if you're the reason why it happened? Can you always says everything happens for a reason? When in fact it means everything happenes because of you.

I sighed as I watch the lifeless body of Trisha Krishnan. Rose's best friend.

"Anong nangyari?" Sol was crying while asking me.

AJ immediately hugged her, comforting her. Kahit ako'y naiiyak. Kahit na hindi kami close, naging parte siya ng buhay namin. She even helped us to solve this case.

Hindi ko lang talaga maiwasang isipin kung bakit nangyari 'to. Kagaya nina Warren at Rose, ganoon din ang nangyari sa kaniya.

I felt someone held my waist. Agad ko itong tinignan at bumungad si Froy.

He sighed upon seing my eyes that full of tears. Agad niya akong niyakap at sinubsob sa balikat niya. Doon na ako umiyak nang malakas.

"Nanlulumo na ako sa mga nangyayari, Froy," humigpit ang kapit ko sa kaniya, pakiramdam ko matutumba na ako sa anong oras.

He shushed me before whispering. "It's not your fault, always remember that."

Napapikit ako habang dinadama ang yakap niya. He's brushing my hair while saying words that he knows I'll admire.

"Zabriel..."

Umalis ako sa dibdib ni Froy tsaka nilingon si Jackie. Malungkot siyang ngumiti bago iabot sa akin ang chess board.

"'Yan ang pangatlong chess board," she said and left.

Si AJ na ang tumanggap no'n. Hindi na kasi umiiyak si Sol samantalang ako todong-todo.

Nang makita kong may bahid ng dugo ang chess board ay napahagulhol ako. Sigurado akong dugo ni Trisha 'yon.

"Damn it," Froy cursed before pulling me in his chest. "Bro, pakilayo nga 'yan. Pakilinisan na rin."

AJ nod and tapped my back. "I'm just going to talked to the investigator, maybe they already have a lead."

Silang dalawa lang ni Froy ang nag-usap. Patuloy pa rin ako sa pag-iyak.

Bakit gano'n? Wala naman silang kasalanan e pero bakit nangyari sa kanila 'yon? Hindi ko maintindihan. Ako ba talaga ang puno't dulo ng lahat ng 'to? Bakit hindi ko kayang tanggapin?

"Ang hirap," I whispered while crying.

Humuhupa na ang mga tao sa investigation area, kakaunti nalang yata. Kinuha na rin nila ang bangkay ni Trisha at dinala na raw sa morgue. Naghihintay lang sila na i-claim ng parents nila.

Parents... Sa pagkakaalam ko Krishnan family is the softest family I ever known. Marami na sang natulungan and even though they're rich as hell, they're always down to earth.

I know how hard could it be for Trisha's parents lalo pa't only daughter siya ng pamilya. Walang nakakaalam ng sikreto ng pamilya ko pero iniisip ko palang na malaman ng iba ay parang guguho na ang mundo ko.

I'm just the only reason why their loved ones suffer too early.

"Tumahan ka na, please," Froy whispered to my ears. "I don't want to see you like this. Wala kang kasalanan, please huwag mong sisihin ang sarili mo."

I know it's not my fault. I really know. But I can't help thinking the fact that my family caused this huge problem. Murder. Konti nalang tatawagin ko na ang sarili kong pamilya ng mamamatay tao.