Unicode
နံနက် ၂ နာရီ ...။
မှောင်နေတဲ့အချိန်မှာ ထပ်ပြီး အမှောင်ချထားတဲ့ လမ်းမီးတွေ ..။
အီနာဂါဆန်ဆိပ်ကမ်းကနေ နန်းတော်ကပိုင်တဲ့ သင်္ဘောငယ်တစ်စီးပေါ်သို့ တရွေ့ရွေ့တက်နေတဲ့ လူအရိပ်တွေ။
"အရှင့်သား .. ထွက်လို့ရပါပြီ"
လက်စွဲတော်ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်ပြီး သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သင်္ဘောပေါ်မတက်ခင် အီနာဂါဆန်ကို သူ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း မင်းကြီးနှင့် အချေအတင်ဖြစ်ခဲ့တာတွေက နားထဲပြန်ကြားလာသည်။
"စိတ်ထင်ရာ လျှောက်လုပ်လို့မရဘူးကွ .. မင်းက နိုင်ငံရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမှာ .. မင်းတစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆို မင်းကို မှီခိုနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို မင်းပြန်ကြည့်ရမယ်ကွ"
မင်းကြီးရဲ့အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ချက်တွေက သူ့နားထဲဝင်တစ်ချက် မဝင်တစ်ချက်။
"ကျွန်တော် .. ရာနာကို ပြန်တိုက်မှာ"
သူ လုပ်က်ို လုပ်မယ်ဆိုတဲ့အရာအတွက် သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်နေမှာ မဟုတ် .. မင်းကြီးဆိုရင်တောင်မှပေါ့ ..။
မင်းကြီးက ပြောလို့မရတဲ့အဆုံး မယ်တော်နှင့် အလိမ္မာသုံးကာ ဖြောင်းဖြခိုင်းသည်။
မယ်တော့်ကိုတော့ ပြန်မပြောဖြစ်တော့ .. စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသားအရာတစ်ခုကို ဘယ်သူလာတားတား သူ မမူ။
ထိုနေ့ကစပြီး သူ့ကို မင်းကြီးက တောက်လျှောက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တာ အချိန် ၁ လကျော် ကြာမြင့်သွားသည်။
သူကတော့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာကြာ စိတ်အားထက်သန်မှုက မလျော့သွားသေး ..။
ကိုကို့ပါးပြင်က ဓားရာကိုမြင်တိုင်း သူ့ကို နာကျင်စေရသည်လေ ..။
"စထွက်မယ်"
သင်္ဘောပေါ်တက်ကာ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် သင်္ဘောက ထွက်ပြီ။
အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားရင်း ဝေးသထက်ဝေးလာပြီဖြစ်တဲ့အီနာဂါဆန်ကမ်းကို မကြည့်တော့ပဲ သူ ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
