Unicode
အချိန်က မနက် ၁၂ နာရီ စွန်းစွန်း ..။
"တစ် .. နှစ် .. သုံး"
တစ်ကိုယ်စာ တိုးတိုးလေး ရေတွက်နေချိန် ..။
"Jeon Prince .."
သူ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီအချိန်ဆို ကိုကို ရောက်လာမယ်ဆိုတာသိလို့ နံပါတ်တွေ ရေတွက်ရင်း စောင့်နေတာ ..။
"ဟိတ် .. ကိုကို"
မှောင်မှောင်မဲမဲထဲပေမယ့် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်တာမို့ ကိုကို ဘယ်မှာလဲ ရှာစရာမလို။
"Jeon .. Jeon Prince"
လက်လေးကိုဆွဲပြီး နှုတ်ခမ်လေးနမ်းပစ်လိုက်သည်။
"လွမ်းနေတာ သိလား"
"၇ ရက်တိုင်း လာနေတာကို"
ခရီးရောက်မဆိုက် အနမ်းခံလိုက်ရတော့ ကိုကို အနည်းငယ် ငြူစူချင်သည်။
သူကလည်း သူပဲလေ .. ကိုကို့ကို မြင်တာနဲ့ နမ်းချင်နေတာ။ ကိုကိုက သူ့ဆီ ၇ ရက်တိုင်း တစ်ခါလာလည်း သူ့အတွက် လုံလောက်သည်မရှိ။
"ရာနာဘက်က လှေကိစ္စ ဘာပြောသေးလဲ"
"နေပါဦး ကိုကိုရာ .. ကျွန်တော်တို့ တဝကြီး အရင် နမ်းရအောင် .. လွမ်းလွန်းလို့ပါ"
"မင်း အခုပဲ နမ်းပြီးပြီလေ"
"အလွမ်းပြေသွားတယ်ရယ်မှ မရှိတာ"
ကိုကိုမေးတာကို မဖြေပဲ အလွမ်းပြေတဲ့ထိ နမ်းဖို့ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေတော့ ကိုကိုက ..
"Jeon Prince .. ငါတို့ နေထွက်တဲ့အထိ နမ်းကြမလား"
ကိုကို့ဆီက ဒီလိုထွက်လာတော့ သူ့မှာ အံ့ဩရသေး။
"တကယ်လား ကိုကို .. မရပ်မနားလဲ ကျွန်တော် နမ်းနိုင်တယ်နော်"
အမှောင်ထဲမှ ကိုကို့ရယ်သံ ခပ်တိုးတိုး ..။
"မရပ်မနားနမ်းဖို့ဆိုရင် ညီလာခံက ကိစ္စတွေ အရင်ပြောရအောင်လား Jeon Prince .. ကြားဖြတ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့ ဘယ်လိုလဲ"
ကိုကိုဟာလေ သူ့ကို ဘယ်လိုချုပ်ကိုင်ရမလဲ သိလွန်းသည်။
"အရင်က ရာနာဘက်က လှေတွေ ကမ်းလာကပ်တဲ့ကိစ္စကို ကိုကိုက မလျှောက်တင်လို့ မင်းကြီးက သံသယဝင်ပေမယ့် အခုတော့ ကိုကို့ဘက်က အစီရင်ခံနေလို့ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါဘူး"
