1 YIL SONRA
"Cansu, ne vardı o videoda?" dedi sakin, yumuşak bir sesle.
Cevap vermedim. 1 Yıl boyunca sanki dilimi yutmuş bir halde idim.
Burak'ın her zaman ki gibi suratı asılmıştı.
Annem bunu yapmış olabilir miydi? O yalancı olabilir miydi? Doğduğum ilk günden beri annem bir yalancıdan ibaret miydi?
Burak'ın ağızı haraket ediyordu. Büyük ihtimalle bana bir şeyler söylüyordu. Ama kulaklarım bir kaç cümle duyup geri kalanını sansürlüyordu bana.
1 Yıl boyunca duvarlara baktım hep. Gelip geçip bir şeyler dediler bana ama ben dinlemedim, dinleyemedim. Benim aklım hep annemdeydi.
Odanın kapı sesini duydum.
"Cansu hadi anlat ne gördün o videoda?" Bu ses kimindi? Bu Burak değildi. Onun sesi bu kadar ciddi ve kalın değildi.
"Susmak seni daha dibe batırır Cansu, hadi bana anlatabilirsin" Bir koku vardı değil mi? Benden mi geliyordu bu koku? Çok kötü kokuyor olmalıydım. Ne zaman banyo yapmıştım?
"Cansu, şuan aklından başka şeyler geçiyor, bunlar beyninin oyunu lütfen buraya odaklanmaya çalış" Bu duvarda ayak izleri mi var? Ne kadar pislenmişti. İkimizde pistik. Evet bir duvar ile aynı durumdaydım.
"Cansu, video annen ile ilgili miydi?" bu sefer sadece dudağı haraket etmemişti sesi de vardı! Hemde bu cümle beynimin içinde belki 2 kez belki 3 kez yankılandı.
Başımı kaldırdım. Odaya göz gezdirdiğimde başımda duran adamı görmüştüm. Az önce ki ses ona aitti değil mi?
Buna cevap vermeye çalışıyordum. Beynim izin vermiyordu. Konuşmak bu kadar zor muydu?
"E-evet" keklemiş olsamda 1 yıl sonra ağızımdan bir kelime çıkmıştı. Adamın yüzü gülümsemeye başlamıştı.
"Aferin! Hadi böyle devam et. Videoda ne vardı?" oturduğum yer neresiydi. Çok rahat bir koltuğa benziyordu. Sanki pamukların üstünde yatıyormuşum gibiydi.
Adım sesleri duyuyordum, ardından kapı sesi...
Ayağa kalk
Anında ayağı kalktım ve cama doğru yürüdüm.
Dışarı bak
Perdeyi aralayıp dışarı baktığımda dışarısı aydınlıktı.
Şimdi camı aç
Camı açtım ve bir kez daha göz gezdirdim dışarıya.
Aşağısı hoşuna gitti mi?
Kafamı aşağı yukarı salladım.
Oraya atlamaya ne dersin?
Ayağımı camın kenarına koydum. Kapı açılma sesi geldiği an koşarak geri yerime gittim.
Gözlerimi duvara sabitledikten sonra aklıma gelen videoyu düşünmeye başladım.
Gözümü dolduran göz yaşlarım yanağımdan süzülmeye başladığında elim ile sildim.
Önüme sandalyesini çekip oturan doktora bakışlarımı çevirdim.
"Konuşabilir misin?" dışarıdan kedi sesleri geliyordu. Başımı cama çevirdim. Aşağıdaki çocuk sesleri kulağımda rahatsızlık oluşturuyordu.
Ayağa kalktım ve açık olan camı kapattıktan sonra perdeyi hızla çekip kapattım. Doktorun bakışlarını sırtımda hissediyordum.
Arkamı dönüp tekrar sandalyeye oturdum. Bu arada daha nerede olduğumu dahi bilmiyordum. Sahi Burak neredeydi?
Gözlerim doktorun üstüne geldiğinde dudaklarının haraket ettiğini gördüm. Yine beynim ses algılarım kapatmış olmalıydı. Dudaklarımı büzerek kendimi arkaya doğru bıraktım. Gözlerim bu sefer tavandaydı.
Kapı sesini duyar duymaz gözlerimi kapattım.
İLAHİ BAKIŞ AÇISI
Psikolojisi alt üst olmuş kızın son 1 yıldır tek bir kelime etmeyip, uzun zaman sonra sadece "evet" demesi doktorları oldukça şaşırtmıştı. Aslında bu durum güzel bir gelişme olduğu için bir yandan da mutluydular.
Bütün doktorlar ve tabi ki Burak'ta bu videoyu merak ediyorlardı. Videoyu izlemek için telefona baktıklarında öyle bir video olmadıklarını görmüşlerdi. Fakat Cansu'nun böyle bir video izlediği kesindi.
O olaydan sonra telefondan o video silinmişti. Doktorların Cansu'dan öğrendiği kadarıyla o video Cansu'nun annesi ile ilgiliydi.
Genç kızın beyni onu başka şeylerle meşgul ettiği için sorulan hiç bir soruya cevap veremeyecek hale gelmişti. Belki şuan akıl hastanesinde bulunduğunu da bilmiyordur kızcağız...
Bu 1 yıl içerisinde birden fazla intihar etmeye çalışmıştı. Doktorlar veya Burak onu son anda kurtarıyorlardı. Kendisine her an zarar verebilecek duruma gelen kız sürekli kontrol ediliyordu.
Doktor her gün onunla konuşmaya çalışıyordu fakat her seferinde başarısız oluyordu. Beyni ne zaman onu meşgul etmeyi bırakırsa kız o zaman konuşacaktı, yani doktorlar böyle düşünüyordu.
Doktor o gün iki kez deneyecekti şansını. Yavaş bir şekilde kapıyı açtı, kızın karşısına sandalyesini çekti ve oturdu.
"Nasılsın?" diye sordu doktor ümitsiz bir şekilde.
Kız ise her zaman olduğu gibi duvara bakıyordu. Hatta sanki oraya bakarak dona kalmış gibiydi. Doktorun dediği hiç bir şeyi duymuyor, anlamıyordu.
"Video hakkında konuşmak ister misin?" dedi. Kız yine cevap vermedi.
"Bugün hava nasıl sence?" dedi bu sefer doktor. Her seferinde farklı konulardan soru sorarak şansını deniyordu, ama başarılı olamıyordu.
"Doktorlar hakkında ne düşünüyorsun?" dedi doktor yine ümitsiz bir şekilde. Tabi ki yine cevap yoktu.
Doktor bugünlük bütün şansını denediğini düşünerek odadan çıktı.
*
Genç adam evde oturuyordu. Her gün ziyaret ediyordu sevdiği kadını. Hiç bir şekilde ümit yoktu. Kadın, kendisini görünce konuşabileceğini düşünüyordu. Fakat düşüncesinde yanıldığını öğrenince oldukça üzülmüştü.
Bugün hiç gitmemişti akıl hastanesine. Bu aklına geldiğinde oturduğu yerden kalktı ardından hızlıca evinden çıkıp akıl hastanesine gitmek üzere yola çıktı.
Odaya girdiğinde Cansu başını çevirdi ona. Birden bir umut doldurdu adamın içini. Sanki şuan konuşacaktı. Sanki 1 yıldır beklediği şey şimdi gerçekleşecekti.
"Cansu," dedi ve durakladı, ardından konuşmaya devam etti.
"Nasılsın?" dedi umut dolu bir gülüş ile. Kadın uzun süre adama baktı. Sonrasında bakışlarını duvara çevirdi. Adam anlamıştı bugünde konuşmayacağını...
Yüzü asılmıştı genç adamın. Az önceki bütün umudu şimdi tamamen kaybolmuştu. Arkasını dönüp çıktı odadan. İlk önce doktorların yanına uğradı.
"Gelişme yok değil mi?" dedi üzgün bir ses ile. Doktor başını aşağı yukarı salladı ve,
"Geçenlerde ettiği 1 kelimede olsa güzel bir gelişmeydi aslında ama yine de umut yok gibi gözüküyor" dedi.
Adam sertçe elini vurdu masaya. Ardından çıktı akıl hastanesinden.
Sevdiği kadın için geceleri uyuyamıyordu. Bütün gün uykusuz bir şekilde geziyordu. İşi olan avukatlığı bir kenara bırakıp sevdiği kadından bir gelişme bekliyordu...
