ΠΡΊΝ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΆ

κεφάλαιο 1

ΑΛΊΚΗ 

''Αρκετά νεαρή μου'' φώναξε ο πατέρας μου χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι ''δεν πλήρωσα εγώ τόσα για να μου πεις ότι δεν θέλεις να αναλάβεις την εταιρεία'' είπε πίνοντας λίγο από το κρασί του

''πατέρα δεν πρόκειται να κάνω αυτό που θέλεις ..όχι ξανά'' σηκώνομαι από το τραπέζι, η μητέρα μου για άλλη μια φορά μένει αμέτοχη, μια φορά να με υπερασπιστεί και τι δεν θα έδινα

''Αλίκη έλα εδώ'' φωνάζει αυταρχικά ο πατέρας μου .Γυρίζω να τον κοιτάξω, φαίνεται θυμωμένος

''δεν πρόκειται να σε αφήσω να πας να σπουδάσεις μια απλή καθηγητριούλα '' λέει γεμάτος ειρωνεία

Ποιο είναι το πρόβλημα του επιτέλους;

''πατέρα αυτό το επάγγελμα μου αρέσει '' απαντώ με σταθερή φωνή

''δεν έχει τι σου αρέσει νεαρή μου, εδώ πρόκειται για το μέλλον σου και το μέλλον σου είναι στην εταιρία. Δεν θα γίνεις και εσύ σαν το αδερφό σου ..''

''Ο αδερφός μου έπραξε σωστά αν θέλεις να ξέρεις και αυτό πρόκειται να κάνω και εγώ είτε το θες είτε όχι'' λέω γεμάτη αυτοπεποίθηση

''νεαρή μου'' με πλησιάζει, φαίνεταια αρκετά θυμωμένος
αλλά ως εδώ η κυριαρχία του

''εσύ τον έδιωξες αν δεν ήσουν..'' δεν προλαβαίνω να τελείωσω, ένας οξύς πόνος στο δεξί μου μάγουλο με διαπερνά....μόλις με χαστούκισε

''ωραία τότε δεσποινίς μου η πόρτα είναι ανοιχτή μην σε κρατάμε'' δείχνει την πόρτα και χωρίς να πει τίποτα φεύγει

''κόρη μου'' η μητέρα μου με πλησιάζει αλλά αμέσως απομακρύνομαι

''αφού αυτό θέλεις κύριε Αργυρόπουλε, αυτό θα κάνω'' λέω από μέσα μου πιάνοντας το μάγουλο μου ''φεύγω..μην τολμήσεις να έρθεις'' αποκρίνομαι στην μητέρα μου που με κοιτάζει με λύπη, άλλη μια φορά έμεινε άπραγη ακόμα και τώρα που ο άντρας της σήκωσε χέρι πάνω μου ..άλλη μια φορά και η μητέρα μου έμεινε σιωπηλή.

Χωρίς να χάσω άλλο χρόνο, βρίσκω την βαλίτσα μου και αρχίζω να μαζεύω τα πράγματα μου. Η ώρα έφτασε δεν μπορώ να μένω άλλο εδώ, μου έχει καταστρέψει την ζωή, δεν με έχει αφήσει να χαρώ τίποτα.Πάντα έπρεπε να προσέχω την συμπεριφορά μου, πάντα έπρεπε να με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι..Τόσα χρόνια με είχε κλεισμένη εδώ μέσα αλλά όχι πια. Ο αδερφός μου είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος, έφυγε από εδώ μόλις τελείωσε το σχολείο, τον παρακάλεσα να μείνει για εμένα αλλά εκείνος έφυγε. Δεν είχαμε και τις καλύτερες σχέσεις αλλά τουλάχιστον εκείνος με καταλάβαινε, από τότε που έφυγε εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα πλέον, έπρεπε να ανέχομαι τον καλό μου πατέρα μέχρι αηδίας.