ΠΡΊΝ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΆ

κεφάλαιο 7

Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα, που μένω με την Αλεξία. Η συγκατοίκηση μας μπορώ να πω ότι πάει πολύ καλά, το διαμέρισμα αν και μικρό είναι πολύ βολικό. Είναι κοντά στην σχολή οπότε δεν χρειάζεται να παίρνουμε αυτοκίνητο. Κοντά έχουμε ότι θέλουμε. Ο Γιάννης έρχεται συνέχεια εδώ και πολλές φόρες μένει και εδώ, είναι πολύ καλός όχι μόνο καλός αλλά εντάξει, μου μίλησε για την κοπέλα που τα είχαν αλλά κάτι έγινε και χώρισαν, δεν θέλησα να μάθω περισσότερα. Με γνώρισε και σε άλλους φίλους του, μπορώ να πω ότι ο Στέφανος είναι πολύ ωραίος και καλό παιδί, με τον οποίο έχουμε έρθει αρκετά κοντά αλλά κάτι με κρατάει πίσω και όπως φανταστήκατε αυτός είναι ο Οδυσσέας.Δεν βγαίνει από το μυαλο μου ακόμα και αν μου μίλησε άσχημα τον σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Η Αλεξία τα ξέρει όλα και συνεχίζει να με κοροϊδεύει ότι είμαι ερωτευμένη. Τώρα που είπα Οδυσσέα δεν έχει σταματήσει να έρχεται από την σχολή, περιμένει εκεί με την μηχανή αλλά εγώ πάντα φεύγω πριν με δει, να ναι καλά η πίσω πόρτα. Ο αδερφός μου δεν έχει σταματήσει να με παίρνει τηλέφωνα, θέλω λίγο χρόνο ίσως να είμαι υπερβολική αλλά ο Οδυσσέας για να είπε κάτι τέτοιο σίγουρα το έχουν συζητήσει

''άντε ρε Αλίκη θα αργήσουμε'' φωνάζει η Αλεξ

''ένα λεπτό'' παίρνω τα πράγματα μου και πηγαίνω στο σαλόνι

''επιτέλους'' γελάει και αφού κλειδώνουμε, πάμε στην σχολή.

Είκοσι λεπτά αργότερα είμαστε στην σχολή, την ώρα που πάμε προς τα παιδιά μια γνώριμη φωνή με κάνει να γυρίσω

''τι θέλει αυτός εδώ;'' αναρωτιέμαι, έχω μείνει να τον κοιτάω έχει ομορφύνει αρκετά μέσα σε μια εβδομάδα που έχω να τον δω .

''σταμάτα και πήγαινε κοντά του'' πετάγεται το υποσεινήδητό μου ''σκάσε'' ψελλίζω

''Αλίκη περίμενε '' φωνάζει αλλά δεν τον αγνοώ, γυρίζω και αρχίζω να προχοράω προς τα μέσα, όταν το χέρι του με σταματά, αναγκαζοντάς με να γυρίσω προς το μέρος του ενώ με κοιτάει στα μάτια και με φέρνει όλο και πιο κοντά του

''θέλω να μιλήσουμε'' λέει ήρεμα κοντά στο αυτί μου με την καυτή του ανάσα να κάνει το σώμα μου να τρέμει, ασκεί τόση επιρροή πάνω μου

''έχω μάθημα'' προσπαθώ να απελευθερωθώ αλλά δεν με αφήνει

''δεν πειράζει, για λίγο μόνο ''απαντά χωρίς να με αφήσει από το κράτημα του

''όχι'' λέω απότομα και ελευθερώνω το χέρι μου

''γαμωτο μια φορά να άκουγες'' λέει αγανακτισμένος , θα μας βγει και από πάνω ο κύριος