ΠΡΊΝ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΆ

κεφάλαιο 15

Αγάπη. Δύσκολο πράγμα η αγάπη, δύσκολο να αγαπάς να νοιάζεσαι αλλά εύκολο να πονάς. Τί να την κάνεις την αγάπη όταν το μόνο που κάνεις είναι να πονάς, τι να την κάνει την αγάπη όταν αυτός που αγαπάς δεν είναι εδώ. Από μικρό παιδί περίμενα αυτόν που θα με κάνει να νιώσω ξεχωριστή, αυτόν που θα είναι εδώ και θα με αγαπάει. Από μικρή περίμενα η αγάπη να είναι εύκολη. Τώρα στα 20 μου κατάλαβα πως η αγάπη δεν είναι καθόλου εύκολη. Κάθε μέρα μου λείπει όλο και πιο πολύ, κάθε μέρα τον σκέφτομαι κάθε μέρα κλαίω για εκείνον αλλά το μόνο που κατάφερα είναι ο πόνος. Αν με είχε αφήσει να του εξηγήσω όλα θα ήταν διαφορετικά, θα ήταν μαζί μου τώρα που τον έχω ανάγκη όσο ποτέ, τώρα που πρέπει να παλέψω, να παλέψω για την ζωή μου....

Ένας μήνας έχει περάσει , ένας μήνας χωρίς να τον δω, να του πω πόσο τον αγαπώ...

Όταν βγήκα από το νοσοκομείο, πήγα αμέσως να τον βρω να του πω πως είμαι εκεί για αυτόν αλλά εκείνος είχε ήδη πάρει την απόφαση του..Την ήμερα που ήμουν αναίσθητη στο νοσοκομείο ο πατέρας του έφυγε, εγώ δεν απαντούσα στο κινητό, είδε τον Στέλιο και πίστεψε πως τον απάτησα...πως θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο; Πίστεψε πως τον απάτησα με τον Στέλιο, μου μίλησε με τον πιο απαίσιο τρόπο.Μάζεψε τα πράγματα του από το διαμέρισμα και έφυγε οριστικά .Μακάρι να είχα το κουράγιο να του πω τον πραγματικό λόγο που δεν απαντούσα..μακάρι να ήξερε πως εκείνη την ήμερα ήμουν στο νοσοκομείο και έμαθα πως το ''τέλος'' μου θα ερχόταν. Οι γιατροί μου έκαναν εξετάσεις και όταν βρήκαν τι έχω ο κόσμος μου διαλύθηκε...

''Όγκο'' μου ανακοίνωσαν ότι έχω αν και δεν ήταν σε προχωρημένο στάδιο, έπρεπε να τον προλάβουμε ...ακολούθησαν και άλλες εξετάσεις...κάθε μέρα και στο νοσοκομείο. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να το πιστέψει, ούτε εκείνη ούτε κανένας αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε τίποτα είχα χάσει την καρδιά μου, είχα χάσει την αγάπη μου...από μια παρεξήγηση. Από εκείνη την ημέρα εγώ έχασα το παιχνίδι, δεν με ένοιαζε τίποτα μάταια προσπαθούσα τόσον καιρό να με πείσουν να ξεκινήσω τις θεραπείες. Η μητέρα μου έχει τρελαθεί, κάθε μέρα την βλέπω να κλαίει και η καρδιά μου σπαράζει, εγώ φταίω γι αυτό. Όλοι είναι δίπλα μου ο Χρήστος, η Αλεξία ακόμα και ο Στέλιος, εκείνο το βράδυ είχε πάει να φέρει τα πράγματα μου ποιος να το φανταζόταν ότι ο Οδυσσέας θα νόμιζε ότι....Μου ζήτησε να πάει να του εξηγήσει, αλλά ποιος ο λόγος εδώ δεν πίστεψε εμένα, τον Χρήστο ούτε καν αυτόν. Καταλαβαίνω τον πόνο του, έχασε τον πατέρα του αλλά ήθελα να με ακούσει .