Kahit maagang nagising ay naging aligaga pa rin ako sa pag-aasikaso sa kambal. Ngayon araw ang unang araw nila bilang estudyante, papasok bilang 6th-grader. Ito ang kaunaunahang pagkakataon na mayroon silang makakasamang iba, mga batang katulad din nila.
It was Doña Adella who convinced me to enroll them in their final elementary year once they turned eleven. Hindi ako pumayag noong una, labag sa loob ko. Sapat naman ang mga turo ko't turo ng inay. Mayroon ding tutor ang kambal sa bawat subject maging sa arts at baking. Lumaki naman ang dalawa na sobrang talino at may kanya kanyang hilig. Genius nga kung sabihin ng kanilang tutors. Hindi naman nagreklamo ang kambal kahit homeschooled sila. But Doña Adella insisted they needed to experience childhood: being dropped off and picked up, sitting in a classroom, staring at a wide blackboard, joking with classmates, playing games, packing lunches, and making friends.
Gabi-gabi ako binabagabag. Bilang ama ng dalawa, gusto kong ibigay sa kanila ang lahat, iparanas sa kanila ang lahat. Na ayos lang tuksuhin ng ibang bata. Umiyak at magsumbong. Gusto kong maranasan nila yon.
Gusto kong maging totoong ama.
Tama si Donya Adella. Kahit pa isang daang tutor pa ang kunin ko. Kahit magpagawa pa ako ng isang malaking silid upang maging learning room ng kambal. Spoil-lin sila ng art materials at mamahaling laruan it could never replace the formative years of elementary school. Those early grades shape a person’s life, and I had deprived them of Grades 1 through 5. I hope their childhood can forgive me. May this final year redeem the time they lost.
Alam kong hindi magiging madali sa kanila na maka-adapt agad. Since they became aware of the world, they’ve never experienced life beyond these walls. They’ve never visited a mall, a fair, or even a crowded place. For them, stepping into the role of students is an entirely new journey. Yet, I trust they won’t struggle to connect with others.
Kinagigiliwan sila ng kanilang tutor at mahal na mahal din sila ng mga tao dito sa hacienda.
Huli ko nang napagtanto. Sa kagustuhan kong isa-alang alang ang kanilang seguridad may aspeto pa rin ng kanilang buhay na hindi ko napunan. Mahal na mahal ko ang dalawa and now I'll make amends. Even if they return home sweaty and grimy, with missing uniform buttons, Chuckie stains, o mag-uwi ng pusa o di kayay aso. Hindi ako magagalit. Ipagpapasalamat ko pa. I’m ready to bake cookies for their friends and host playdates. And I know their two grandmothers—the formidable Ailyn and Adella—won’t hesitate to dote on them.
Ano ngaba ang ikinakatakot ko? Halos isang dekada na ang lumipas at masasabi kong naging mapayapa naman ang lahat. Isang dekada rin na bantay sarado ng mga tauhan ni Donya Adella ang pamilyang Rivera. Bawat galaw ng buong miyembro ng pamilya ay pinaparating palagi sa amin. We've been in a defensive mode. Naghihintay, nagmamanman, at nagmamasid.
The first year after the scandal erupted was chaos. The entire province of Consolacion buzzed with outrage over the rape case involving Jacob Rivera. The Riveras mobilized all resources to hunt us down, desperate to suppress the truth. Political rivals weaponized the scandal, ensuring it never faded.
Tama ang naging desisyon namin. Na lumayo, magtago, magpasakop at mabuhay sa likod ng makapangyarihang apelido.
May kutob ang Donya Adella na pinagsususpetyahan siya ng mag-asawang Rivera, na siya ang nasa likod ng biglaan naming pagkawala. Pero dahil maayos na nakalatag ang lahat walang malakas na ebedensiyang makakapagturo sa pagtulong ni Donya Adella at sa pagkupkop nito sa amin. Kahit pa na sa panahon ding iyon talagang maselan ang aking pagdadalang tao. Naging mas mahirap pa nung nalaman namin na ako ay may dinadalang kambal.
Ang hirap. Pero sa tulong ni Donya Adella, sa lawak ng koneksiyon at yaman nito naging madali lang para sa akin ang buong operasyon ng Cesarean Delivery. Sa Manila ang naging operasyon upang maipanganak ang kambal. Malusog ang dalawa ng unang masilayan. Aba'y dapat lang. Sinunod ko lahat ng sinasabi sa akin ng doktor at espesyalista. Mga hindi at pweding kainin. Mga kailangan gawin at hindi dapat. Hati ang oras upang tignan ang kalagayan ng mga bata sa loob ng tiyan at ang patuloy kong pag-aattend ng session para sa sakit ko sa pag-iisip. Kinaya ko lahat. Nakaya ko.
