SOYKAN

PARSLININ ÖLÜMÜ

Bunca zamandır aradığım kişi amcam mıydı? Şirketin neredeyse batmasına sebep olan kişi, benim en yakınım. Babamdan bile daha yakın.

"Ben amcandan daha kötü değilim, en azından sevdiklerime ihanet etmiyorum." Ahmet acımasızca gerçeği yüzüme vururken gözlerimdeki yaşlar yüzünden bulanık görmeye başladım.

Gözyaşlarımı saklamak istedim; o burada olduğu sürece ağlamayacaktım. Bunu anladığı için önüme bir peçete koyarak gitti ve restorandaki insanları da dışarı çıkarttırdı. Herkes gittikten sonra gözyaşlarım kendiliğinden akmaya başladı.

&&&&

Restorandan çıktıktan sonra amcamla yüzleşmek icin eve gittim, çalışıyordu ya da şirketin kuyusunu kazıyordu.

"Bize nasıl ihanet edersin?" Diye sorarken yüzüme boş bakıyordu.

Yanima gelirken "Ne ihaneti, kızım?" Dedi. Daha fazla gelmesine müsade etmeden geri çekildim "Soykanlarla iş birliğinden bahsediyorum."

Parmagini dudadigina götürürken "Sessiz ol, Sevde," dedi.

"Bunu nasıl yaparsın, neden?"

Panikle "Yapmak zorundaydim anla beni bu olanlardan kimseye bahsetme" dedi.

"Merak etme bu ihanetini kimseye söylemeyeceğim ama sende şirkete bir daha adımını atmayacaksin yoksa olup biten her şeyi babama söylerim," başını olumlu bir sekilde salladi.

Aşağıya indim, annem merdivenin başında bekliyordu. "Aceleyle geldin kızım, yukarıda bir şey mi oldu?" diye sordu

"Bir şey yok, anne," diyerek geçiştirdim.

"Gel o zaman, birazdan baban da gelir, hep birlikte sofraya otururuz,"

&&&&

"Ee kızım, işler nasıl gidiyor?" Babamın sorduğu soruyla yutkunarak " iyi baba" dedim.

Yemeğime devam ederken "Ama ben öyle duymadım, mimarlar istifa etmiş." Dedi

Babam bir kaç gündür şirkete uğramıyordu.Ben hiç bir şeyden haberi yok sanarken o haberleri alıyordu demek.

"Hallettik," dedi abim.

Gözlerim abime dönerken "Nasıl hallettin abi?" Dedim.

"Dün Ahmet'le konuştum, işe yaradı, mimarlarımız geri gelecek." Diyerek göz kırptı.

İçinde Ahmet olan bir konu beni şüpheye düşürüyordu ama yine de bir şey söylemeyip konuyu kapattım.

&&&&

Tatlılara gecmistik ve hala amcam babama hic birsey söylememişti. Kaş goz yaparak onu uyardigimda bana bakarak artik söylemesi gerektigini anladi ve suçlu bir edayla, "Ben emekli olmaya karar verdim," dedi.

Babama bakamıyordu, kendi öz abisine bile bakamıyordu. Kocaman adam, benim çocukluğumun büyük bir parçası olan amcam, bu masada bir suçlu gibi oturuyordu.

"Nereden çıktı bu?"

Torununu bahane ederek "Dede olacağım, artık torunumla ilgilenmek istiyorum " dedi.

"Sen bilirsin," dedi babam, hayatındaki en doğru kararı verdiğini bilmeden.

&&&&

Yemekten sonra annemin ısrarıyla onlarda kaldım. Sabah giderken denizden bir mesaj aldım; konum atmıştı. Denize güvenmediğim için mesajını ciddiye almadım ama önemli olabileceği düşüncesiyle Ersin'le gitmeye karar verdim.